Heel veel mening

Het is alsof er de laatste tijd meer nieuws is dan vroeger. Onzin natuurlijk, maar het wordt wel zo ervaren door ‘de mensen in het land’ die bij het nieuws ongevraagd steeds meer duiding krijgen. Zelf was ik wel eens gevraagd mijn mening te geven op de radio bij een programma dat Mediaforum heet en waar ze dan het ene na het andere nieuwsfeit op je afvuren.

„Wat dacht je toen er een waxinelichtje naar de gouden koets werd gegooid?”, was een van de vragen die me gesteld werd. „Mis”, was het enige wat me te binnen schoot.

Dat was dan eens, maar nooit weer.

De meeste deelnemers aan dat programma zijn echter maar wat trots dat ze daar voor een appel en een trekdrop mogen aanschuiven om maar iets te zeggen.

‘Straks weer op de radio’, wordt er dan getwitterd, vaak met een verwijzing naar het twitteraccount van de collega met ook een mening erbij.

„Wat vinden we van de filmpjes van IS? Uitzenden of niet?”

Heel veel mening.

Vijf minuten later wordt door de deskundigen met dezelfde hartstocht gesproken over ‘Geile Geert’ uit Boer Zoekt Vrouw.

Het mooiste is dat het zonder schaamte gebeurt. Niet gehinderd door enige kennis van zaken vinden ze over alles wat en dat noemen ze dan trots vrijheid van meningsuiting.

Op televisie is het steeds lastiger om naar die verworvenheid te kijken. Oorzaak: de kleine groep generalisten die bij elk willekeurig incident de specialist uithangt.

Het NOS Journaal was nog niet gegijzeld of Frits Barend zat al bij RTL Late Night om de Jodenhaat en de Hells Angels erbij te slepen.

‘Hoezo zit hij daar?’, dacht ik direct na de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo toen ik een verontwaardigde Prem Radhakishun zag aanschuiven aan tafel bij DWDD, die zoals verwacht meteen begon te schreeuwen dat terroristen hem de mond niet konden snoeren. Hoezo ging hij over vrijheid van meningsuiting? Als er al een reden was waarom ik die aan banden wilde leggen, waren hij, Giel Beelen en nog een hand vol ‘tafelheren en –dames’ het.

En wat te denken van Peter R. de Vries, misschien wel de ergste van allemaal? Die verkondigt zijn mening niet meer als een mening, maar als het grote gelijk. Vrijheid van meningsuiting volgens Peter R. de Vries is dat je nadat hij iets heeft gezegd, instemmend knikt.

Ik vind daar verder helemaal niets van.