Gratis docu’s

Er zijn kijkers die de korte eindexamenfilm Ik laat je gaan (18 minuten) als lelijk ervaren. Ik zou eerder zeggen: stug en direct, een elegante klap in je gezicht. De dood verdraagt geen pianomuziek en overvloeiers.

Het begint met een oudere man die van een papiertje leest. Hij kijkt niet in de camera, maar naar beneden, als hij vertelt over de dood van zijn dochter Sanne (27). Ze was chronisch depressief en borderliner; de eeuwige slapeloosheid gaf de doorslag. Ze wilde niet meer leven. In het volgende shot zien we haar rokend, terwijl ze buiten beeld vertelt waarom ze het niet stiekem wil doen. Niet de bijna terloops genoemde ‘zelfeuthanasie’ is het onderwerp, maar de vader en dochter die elkaar vasthouden bij het graf van grootmoeder. En Sanne die haar huis schoonmaakt, een likje verf geeft, om de boel netjes achter te laten.

Wat er gebeurt als je dat anders aanpakt zien we in het iets toegankelijker vormgegeven Moeders springen niet van flats. Elf jaar later durft de regisseur voor het eerst de flat te bezoeken waar haar moeder in stilte naartoe gereden was. De dochter begrijpt de motieven om te springen, maar niet waarom het zo stiekem moest gebeuren.