Dicht bij de waanzin blijven

nrc.next vroeg dichters om een gedicht te herschrijven. Te verbeteren, of aan te passen aan de tijd. Kira Wuck tekent voor de laatste aflevering. Zij koos voor ‘De eenzame’ van Martinus Nijhoff en verklaart haar keuze.

Illustratie Jet Peters

Ik moet toegeven dat Martinus Nijhoff al jaren ongelezen in mijn kast staat, maar toen ik een gedicht zocht om te herschrijven, wilde ik graag een nieuwe dichter ontdekken en een die wat vorm betreft wat verder van mij afstaat. Toen ik Nijhoff (1894-1953) las, sprak direct de eenzaamheid en eenvoud van zijn gedichten mij erg aan. Er wordt veel gedwaald door de nacht. Ik ben dol op gedichten over mensen die op de rand van de afgrond lijken te staan en het ze eigenlijk niet meer zoveel uitmaakt hoe de bal rolt. Op het moment dat je niets kunt vasthouden, word je roekeloos. Maar wordt ook alles urgenter. Alle zintuigen staan open. Dat gevoel wilde ik ook meenemen in het herschrijven van het gedicht ‘De eenzame’.

Ik had niet de intentie om het gedicht beter te maken, maar misschien wel in een iets moderner jasje te steken. Ik ben dicht bij de waanzin gebleven van de man. Hij ziet de wereld op zijn eigen manier en ziet dan onverwachts iets wat hem ontroert, iets wat de volgende dag ook de moeite waard maakt. Nijhoff eindigt zijn gedichten vaak optimistisch, ondanks de eenzaamheid is er een reden om door te gaan. Zoals deze mooie eindzinnen van hem:

‘Leven was goed al heeft het mij gebroken,

Leven is goed ofschoon het dooden maakt.’