Baantje zwemmen, daarna zelfmoord

Soms gaat het zo. Je danst de hele nacht, neemt ’s ochtends een duik in het zwembad, maait het gras en doet een zelfmoordpoging. Dat is althans de knal die Dos disparos in beweging zet, de eerste film in bijna tien jaar van Martin Rejtman, een van de voortrekkers van de Argentijnse new wave die in de jaren negentig begon.

Deels bouwt de film voort op die golf, die levens van jonge mensen afzet tegen de recente Argentijnse geschiedenis van dictatuur en verdwijningen. Het leven van tiener Mariano is even ontheemd en vervreemd als dat van zijn leeftijdsgenoten van tien jaar geleden. Hoe kunnen hij en zijn vrienden contact maken? Met de wereld, met elkaar, met het leven? Hoe kunnen ze iets voelen?

De afstandelijke, formalistische stijl van Dos disparos maakt dat verlangen naar hechting, aanraking, authenticiteit voelbaar. De losse draadjes van de plot geven de film iets impulsiefs en sanguinisch. Scènes uit een leven dat doorgaat. Zoals het leven uiteindelijk altijd doorgaat. Het beklijft niet.