Zwart ijs

Schrijfster Pia de Jong verhuisde met haar gezin van Amsterdam naar Princeton, in de Verenigde Staten. Ze schrijft over wat haar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

Veel is er niet voor nodig om te vallen, veel minder dan de voorspelde sneeuwstorm van 2015 die maar niet kwam. Een glad vliesje ijs op het asfalt, black ice, en daar lig ik. Ik proef bloed en mijn hele lichaam doet pijn. Het had allemaal veel erger kunnen zijn, maar het is serieus genoeg om mij op de eerste hulp te doen belanden. Mijn oudste zoon die een rijbewijs heeft, brengt me erheen.

„Wat is er precies gebeurd?”, vraagt de triageverpleegkundige, terwijl ze mijn blauwe plekken inspecteert.

„Ik viel”, zeg ik.

„Viel?”, vraagt ze.

„Ja, het is glad buiten”, antwoord ik. Ze kijkt me wantrouwend aan.

„Ik verwachtte het ook niet”, zeg ik.

Ze maakt een aantekening. Even later komt de arts. Ook zij inspecteert de wond en de beurse plekken.

„Was je erbij?”, vraagt ze mijn zoon, terwijl ik stil lig voor de hechting.

„Nee”, zegt hij. „Mijn broer was erbij, maar die is nu thuis.”

„Waar is je vader?” Ze schrijft verder.

Ik herinner me een gesprek met een meisje in de nagelsalon. Ze vertelde dat de politie regelmatig langskomt en hen leert letten op tekenen van misbruik. Zoals blauwe plekken en bloed onder de nagels. Als ze iets verdachts vinden, zijn ze verplicht de politie te waarschuwen.

Zondag kijken we volgens traditie bij de buren naar de Superbowl. Het enorme spektakel wordt weggespoeld met Buffalo wings, pizza en cola. De meningen zijn verdeeld over Katy Perry. Kitsch of kunst. Amerikaanser krijg je het niet.

Dan verschijnt de reclame die iedereen de rillingen op het lijf jaagt. No more heet hij. Je ziet een interieur en hoort een telefoongesprek.

„Dit is 911.”

„Ik wil graag een pizza bestellen?”

„Mevrouw, dit is 911. Als u geen noodgeval te melden heeft, hang dan op.”

„Half peperoni, half champignons.”

„Mevrouw, u begrijpt dat u 911 heeft gebeld?”

„Hoe lang duurt het voor u er bent?”

„Mevrouw” – de stem verandert van toon – „is dit een noodgeval?”

„Ja.”

„En u kunt niet praten?”

„Precies.”

Ondertussen zien we een gewone huiskamer. Een haard, daarboven een schilderij. Vuile vaat op het aanrecht. Dan gaat de camera omhoog. Een slaapkamer, een gat in de muur.

„Is er iemand bij u?”, vraagt de stem nu, bezorgd. „Zeg ja of nee.”

„Ja.”

„Zijn er wapens in huis?”

„Nee.”

„Mevrouw, we komen er meteen aan.”

De National Football League, die de Superbowl organiseert en dus ook over de reclames gaat, heeft een deuk in zijn imago opgelopen. Een aantal spelers heeft zich schuldig gemaakt aan huiselijk geweld. Ray Rice sloeg zijn vriendin Janay Palmer vorig jaar knock-out in een lift. Daar bleek een camera te hangen. We zien hoe hij haar slaat en vervolgens kijkt alsof er niets aan de hand is. Daarna trekt hij haar als een vod de lift uit. De beelden gingen de wereld over. Ray verloor zijn baan, en daarmee zijn sterrenstatus en inkomen.

Janay vergoelijkte achteraf het gedrag van haar man. Zo is hij niet, en trouwens, zij had ook schuld, beweerde ze. Ze eiste dat hij zijn baan terug kreeg. Tenslotte is hij de kostwinner. Janay was bereid voor dat inkomen zichzelf en hun driejarige dochter bloot te stellen aan risico’s. Als ze hem verlaat is ze een alleenstaande moeder zonder geld.

Met mijn tong lik ik over mijn pijnlijke lip. De pizza smaakt me opeens niet meer.