Dylan zingt voor zijn doen zuiver

Dylan zingt Sinatra, wie zat daar op de wachten? Het vooruitzicht van Bob Dylan die zich op 73-jarige leeftijd aan standards uit het Great American Songbook waagt, was velen een gruwel. Bij zijn concerten laat hij al jaren een toonloze krasstem horen waarmee hij onherkenbare versies brengt van klassiekers als Like a Rolling Stone. Het afschuwelijke kerstalbum Christmas in the Heart (2009) ligt nog vers in het geheugen.

Er zijn meer redenen waarom Shadows in the Night beter uitpakt. Allereerst: de repertoirekeus. Dylan koos nummers die hij vocaal aan kan en die passen bij de levensfase van terugkijken en mijmeren over gemiste kansen. Dus geen Fly Me to te Moon of maar ingetogener materiaal als The Night We Called it a Day en Full Moon and Empty Arms. Door zijn intense liefde voor deze muziek, die hij als kind op de radio hoorde, woont Dylan in de tijdloze sfeer van I’m a Fool to Want You en Rogers & Hammersteins Some Enchanted Evening. De melodieën doet hij recht met beheerste zang en een voor zijn doen zuiver stemgeluid. Het onmogelijke is gebeurd: Dylan weet toon te houden en waar zijn stem een beetje schraapt, draagt dat slechts bij aan de emotie.

Het gaat niet altijd goed: in That Lucky Old Sun vliegt hij uit de bocht en de hoge noten van Stay With Me haalt hij net niet. De keuze voor een klein combo met prominente rol voor de steelgitaar en soms wat blazers maakt dat Dylan geen poging doet de orkestrale brille van Sinatra te evenaren, maar een eigen invulling geeft aan de muziek die hij in de herfst van zijn leven wil maken. Het mooist doet hij dat in Autumn Leaves, waarin vallende blaadjes vergankelijkheid symboliseren en de steelgitaar terugvoert naar de muziek van Hank Williams en Patsy Cline. Het zou interessant zijn Dylan dat oude countryrepertoire nog eens te horen vertolken, want bij Sinatra blijft zijn liefdewerk hangen in bitterzoete nostalgie met een oubollig randje.