Column

Advies aan Dylan

Wat zou Bob Dylan gemankeerd hebben toen hij er goed aan meende te doen een aantal Amerikaanse evergreens te vertolken en op zijn nieuwste cd Shadows In The Night te zetten? Vond hij het interessante muziek? Dacht hij dat zijn stem er bij uitstek voor geschikt was? Of was hij gewoon toe aan ‘iets anders’?

Had hij mij tevoren om advies gevraagd – ja, hád hij dat maar gedaan – dan zou ik hem onbewimpeld hebben geantwoord:

„Bob, pas op! Dit lijkt gemakkelijke muziek om te zingen, easy listening, you know, maar vergis je niet. Het zijn zeer trage ballads, nummers als I’m A Fool To Want You, The Night We Called It A Day, Autumn Leaves, Full Moon And Empty Arms en Where Are You? Ik neem aan dat je ze eerst liggend in bad hebt uitgeprobeerd, luid galmend tegen de tegels terwijl je nieuwste vriendin in de keuken boven het pannetje tomatensoep stond mee te neuriën.

Maar wees voorzichtig, Bob! Dit zijn klassieke songs uit de jaren twintig tot zestig van die vermaledijde vorige eeuw, ze zijn groot gemaakt door befaamde zangers, de zogeheten crooners, die het klappen van de zweep kenden, Frank Sinatra uiteraard voorop, maar gevolgd door collega’s (Mel Tormé, Nat King Cole, Dean Martin, Perry Como) die van vergelijkbaar niveau waren en misschien soms wel beter, zoals Dick Haymes. Die jongens konden echt zingen, Bob. Met lange, soepele uithalen, hoog, laag, en vooral traag. Het is een vak apart. Je moet het kunnen en je moet ervan houden.

Begrijp me niet verkeerd, Bob, ik wil niet oneerbiedig worden, want ik respecteer je verdiensten voor de popmuziek. Als songwriter toren je huizenhoog boven deze oude, inmiddels uitgezongen mannen uit, vergeleken met jou waren zij niet meer dan galmgaten voor de composities van anderen. Maar galmen kónden ze, dat mogen we ze niet afpakken. En wát we ook over jou kunnen beweren – galmen was nooit je sterkste kant. Daarvoor is je stem te rafelig, zeker nu je ouder bent zou je soms zweren dat je geboren bent met een stemband te weinig, vooral als je de hoogte in moet.

Je doet op deze cd erg je best om te klinken als die jongens van toen, maar het lukt niet, je probeert iets te doen wat zij veel beter konden. Je voegt niets toe, sterker nog, je breekt iets af wat vroeger mooi en gaaf heeft geklonken. Waarom zou je? Of zat je met een songwriter’s block en dacht je: to hell with everyone and everything? Wat is de volgende stap? La traviata? Of toch maar liever André Hazes?

Blijf gewoon bij je stiel, Bob. Ken je Dayna Kurtz? Ze is een bewonderaar van jou. Je zou haar in zeker opzicht de vrouwelijke Bob Dylan kunnen noemen. Een geweldige zangeres, een persoonlijkheid, ook op het podium. Ze komt uit jouw land, heeft een sterke stem – jij zou er niet tegenop kunnen – en zingt vooral eigen materiaal, veel country-soul, soms ook jazz.

Luister eens naar haar nieuwste cd, Rise And Fall, die is zoveel beter dan dat tussendoortje van jou. Veel melodieuze ballads, prachtig gezongen. Ze zingt daarop ook een nummer van Bobby Charles: You’ll Always Live Inside Of Me, zoek het maar eens op YouTube op. Huilen! Ze heeft wel de tekst veranderd, merk ik, en zingt nu achter de titelregel You’ll Always Live Inside Of Me: ‘Though you may sleep with someone else tonight.’

Wat denk jij: zou daar een of andere persoonlijke ervaring achter schuilgaan? Toch niet met jou, mag ik hopen?”