Morgen kijken er honderd miljoen mensen naar hem

Als je iets over de Super Bowl hoort, dan gaat het waarschijnlijk over Katy Perry of dure reclames. Het spel zelf wordt nog weleens vergeten. Daarom een kijkwijzer, met drie punten die de match bijzonder maken.

Richard Sherman van de Seahawks zei vorig jaar in een beroemde schuimbektirade tegenover een journalist van Fox dat hij de beste cornerback is. Foto: AFP
Richard Sherman van de Seahawks zei vorig jaar in een beroemde schuimbektirade tegenover een journalist van Fox dat hij de beste cornerback is. Foto: AFP

De Amerikaanse National Football League (NFL) is toe aan een lange vakantie. Ver weg. Boek of tien mee. Cocktail erbij. Misschien paracetamolletje ermee wegspoelen. Het afgelopen seizoen in de profcompetitie van het American football was er een vol controverses.

Rond huiselijk geweld bijvoorbeeld, met als prominentste voorbeeld (ex-)Baltimore Ravens-speler Ray Rice die zijn vrouw in een lift knock-out sloeg. Of de verder groeiende weerstand tegen de voor veel indianen beledigende teamnaam Washington Redskins, de Amerikaanse variant van onze zwartepietendiscussie.

Hoe passend is het dat het in de aanloop naar de Super Bowl tussen huidig kampioen de Seattle Seahawks, en de New England Patriots lang niet ging over de wedstrijd, de belangrijkste van het footballseizoen en een van de grootste sport- en tv-evenementen ter wereld. Nee, de afgelopen twee weken werden vooral getekend door – jawel – een rel.

Amper een dag ging het in de VS over hoe de Seahawks zichzelf voor de tweede keer op rij verzekerden van een plek in de Super Bowl. Amper een dag ging het over een van de bizarste wedstrijden ooit in het football. Want de Seahawks hadden helemaal niet van de Green Bay Packers moeten winnen. Van de Packers, die 90 procent van de wedstrijd domineerden. Van de Packers, die tot vier minuten voor tijd nog met 19-7 voor stonden, iets wat nog veel meer had moeten zijn. Maar de Packers gooiden minstens acht ruiten voor zichzelf in en de Seahawks wonnen toch.

Maar nee, daar ging het dus niet over. Waar het wel over ging? De Patriots plaatsten zich in een anticlimactische wedstrijd ten koste van de Indianapolis Colts (45-7) voor de Super Bowl, maar ze speelden daarin met te zachte ballen.

Deflategate was geboren. Spelen met zachtere ballen is niet eerlijk. Je gooit er makkelijker mee, je vangt ze makkelijker en je raakt ze minder snel kwijt. Er loopt een onderzoek naar het voorval. Intussen speculeert elk medium met elke expert erop los: was het quarterback Tom Brady? Was het coach Bill Belichick? Het weer? Niemand van de Patriots weet in ieder geval ergens van af.

Het is ook geen zaak om licht op te nemen, want het blijft valsspelen. Het helpt niet dat het om de Patriots gaat, een ploeg die al vaker in verband is gebracht – en schuldig is bevonden aan – valsspelen. Maar je doet de sport tekort als het alleen daarover gaat. Dit zijn drie ‘verhaallijnen’ die de wedstrijd morgennacht in Arizona op papier zo aansprekend maken.

Geschiedenis voor Brady en z’n coach of het begin van het Seattle-tijdperk

Tom Brady, quarterback van de Patriots, is een fenomeen. Met 37 jaar bijna een footballbejaarde, maar nog steeds topfit en van grote klasse. Hij schrijft morgen sowieso geschiedenis. Nooit eerder speelde een quarterback in zes Super Bowls. Brady won er al drie. Maar twee anderen, grootheden Joe Montana en Terry Bradshaw, wonnen er vier. Mocht er nog twijfel over bestaan: wint Brady die vierde, dan kan echt níemand meer om hem heen als een van de besten ooit.

Brady’s succes en coach Belichicks succes gaan hand in hand, want de twee zijn al sinds 2001 onlosmakelijk verbonden. Zes keer een team in de Super Bowl coachen deed maar één iemand eerder. Er vier winnen, mocht dat lukken, ook.

Aan de andere kant wordt al hardop gesproken over een mogelijk begin van het Seattle-tijdperk. Een dynastie, waarin één team een langere periode dominant is. De Seahawks zijn er nog niet, maar als ze morgen winnen, gaan die gesprekken er ongetwijfeld meer komen. Het laatste team dat namelijk twee keer op rij de Super Bowl won? Juist, de Patriots, tien jaar terug.

Het team onderscheidde zich de afgelopen seizoen door een meedogenloze en gevreesde defense en misschien wel de best improviserende quarterback van de NFL met Russell Wilson. En de spelers zijn nog jong. Een paar van de belangrijkste zijn al voor langere tijd vastgelegd; Wilson – hij speelt op zijn huidige contract nog net niet voor alleen wat consumptiebonnen – kan een monstercontract tegemoetzien na dit seizoen. Houdt de Patriots-dynastie nu echt op en begint die van Seattle?

Sherman of Revis: wie mag de grootste mond hebben?

„Vrouwen liegen, mannen liegen, statistieken liegen niet”, zette Richard Sherman van de Seahawks in 2013 op Twitter. Daaronder een afbeelding met daarop zijn statistieken en die van Darrelle Revis, nu speler van de Patriots. Die statistieken waren in het voordeel van Sherman.

„Ga zitten, kleine puppy, en wacht tot het je beurt is”, tweette Revis terug.

Sherman en Revis zijn beiden cornerbacks, verdedigende spelers die als voornaamste taak hebben de wide receivers van de tegenstander te dekken, de voornaamste aanspeelpunten van quarterbacks. De twee behoren tot de absolute top op hun positie en al enige tijd is de vraag: wie is de beste? Allebei hebben ze dat al eens van zichzelf gezegd. Sherman vorig jaar nog na een wedstrijd in een beroemde schuimbektirade tegenover een journalist van Fox.

Vergeet niet dat het hele corps dat de receivers moet dekken, de zogenoemde secondary, van beide teams bijzonder goed is. Die strijd is al interessant op zich. Maar daarbinnen vechten Sherman en Revis om het recht de grootste mond te hebben.

Maar: Shermans vriendin kan op elk moment bevallen, en wat als dat vlak voor de Super Bowl gebeurt? „Dat zien we dan wel”, zei hij deze week. „Ik denk dat hij een gedisciplineerde jongen wordt en binnenblijft tot na de wedstrijd.”

De beesten die het verschil kunnen maken: ‘Beast Mode’ en Gronk

In een wedstrijd als deze, waarin de ploegen zo aan elkaar gewaagd zijn, gaat het om spelers die het verschil kunnen maken. Natuurlijk kijk je dan naar de quarterbacks, Brady en Wilson. Of naar Revis en Sherman. Maar het succes van de Seahawks en de Patriots hangt ook af van wat hun twee ontzagwekkende beesten van honderd kilo spier gaan doen: Marshawn ‘Beast Mode’ Lynch voor Seattle en Rob ‘Gronk’ Gronkowski voor New England.

Ze lijken in eerste instantie niet op elkaar. Lynch, de raadselachtige running back die nog het liefst wedstrijden op het veldje om de hoek speelt als dat betekent dat journalisten hem na afloop geen vragen gaan stellen. Gronkowski, de sullige tight end, een receiver, die met liefde uren met journalisten zou praten over wat hij de avond daarvoor heeft gegeten.

Maar ze hebben beiden eenzelfde grote rol in hun team. Lynch is een van de beste running backs in de NFL. Als hij op stoom is, maakt Seattle altijd een goede kans. Hetzelfde geldt voor Gronkowski, eindelijk een heel seizoen fit. Als Brady de ballen bij hem krijgt, dan wordt het voor tegenstanders gevaarlijk.

De Seahawks en de Patriots weten dit. De Seahawks gaan zich vol richten op het stoppen van Gronkowski, de Patriots op het onschadelijk maken van Lynch. Een hele taak, want beiden scoren ook nog als er vier of vijf spelers aan ze hangen.