‘Ik ben in het verkeerde land geboren’

Bernice Notenboom

(52) is poolreizigster. Over haar 800 kilometer lange poolexpeditie maakt ze nu een film.

Onopvallend

„In mijn kindertijd was ik een onopvallend meisje. Leraren van toen herinneren mij niet eens meer. Wel wist ik al op jonge leeftijd dat ik niet in Nederland wilde blijven. Dat ontdekte ik door onze jaarlijkse vakanties in Zwitserland, waar we wandelden en gletsjertochten maakten. Ik constateerde dat je in een verkeerd land geboren kunt worden. Als de vakantie voorbij was, kwam ik altijd met lange tanden en een zwaar hart terug op Schiphol. Een gevoel dat pas verdween toen ik naar Canada verhuisde en in de bergen ging wonen.”

Skiën

„Op mijn achttiende ging ik in de bediening werken van een Zwitsers hotel. Ik ging een zomervakantie lang helemaal kapot, van ’s ochtend vroeg tot ’s avonds laat. Toen m’n ouders me kwamen opzoeken, wilden ze me bijna mee terug nemen. Maar ik wilde gewoon in die bergen zijn. Dat baantje was een manier om dat te bereiken. Een paar jaar later werd ik ski-instructeur. Ik verdiende genoeg om van te leven en stond elk jaar honderd dagen achter elkaar op de latten. Dan word je een hele goede skiër. Colleges volgde ik in de zomer in Nederland en in de winter was ik drie maanden daar.”

Wildernis

„Toen ik in Denver studeerde voor m’n MBA, werkte ik als instructeur voor een organisatie die jongeren tussen de 18 en 21 jaar meenam de wildernis in. Dan krijg je een kaart en een kompas en drie weken later moet je een paar honderd kilometer verderop zijn. Eten krijg je, voor de rest zorg je zelf. Op basis van een kaart uit 1957 kwamen we op een zeker moment aan bij een waterbron die bleek te zijn opgedroogd. Geen idee waar de volgende zou zijn. We aten bijna niet om vocht te sparen. Die tochten waren een goede voorbereiding voor mijn latere expedities.”

Keuzemoment

„Een echt keuzemoment kwam toen ik voor Bill en Melinda Gates bij Microsoft werkte. Ik deed de marketing voor Windows 95. Toen ik voor de vierde keer in één maand naar Taiwan was gevlogen, was ik het zat. Ik werkte tachtig uur per week en zat of in het vliegtuig of op kantoor. En als ik naar buiten keek, lonkte daar Mount Rainier, een bekende berg in Seattle, waar Microsoft toen zat. Die berg stond al jaren op m’n lijstje om te beklimmen, maar ik had er simpelweg geen tijd voor. Toen bedacht ik, ik ga niet meer voor iemand anders werken, ik nam ontslag. Nee, angst heb ik nooit gevoeld.”

Verstikking

„Ik had daarna tien jaar lang mijn eigen raftingbedrijf in Utah. Ik trouwde. Mijn toenmalige man vond het heel aantrekkelijk dat ik zo avontuurlijk was. Ik was altijd op pad en organiseerde allerlei spannende expedities. Lange tijd deden we dat samen, maar na een aantal jaar wilde hij een ander leven. Settelen, een baan. Dat vind ik een verstikking en heb ik nooit gewild. We gingen uit elkaar. Je moet goed weten wat je wel en niet bereid bent op te geven. Mijn nieuwsgierigheid en enthousiasme zou ik nooit aan banden laten leggen door een man. I dance to my own beat.”

Emotionele bagage

„In het begin reisde ik puur voor mijn plezier. Dan had ik bij thuiskomst alleen een dagboek en wat foto’s die ik aan familie en vrienden kon laten zien. Maar na een half uurtje was dat vaak wel weer leuk geweest en ging het over wat er die dag in de krant stond. Dus mijn behoefte om het op te schrijven en te delen groeide. Ik zat met enorm veel emotionele bagage die ik kwijt moest. De journalistiek helpt me daarbij. Iedere journalist wil toch een soort nalatenschap hebben. Soms lezen wel 45.000 mensen op één dag m’n blog. Dan vervul je een belangrijke functie.”

Activist

„Nu wil ik deze film maken, The Arctic March. Die moet iedereen in Nederland zien. Alle energie die ik heb, stop ik daarin. Honderd procent. De film gaat over het grote vraagstuk van de Noordpool. Er gebeuren daar zulke rare dingen momenteel. Neem de belangenverstrengeling van de visserij en de scheepvaart. Ik ben geen activist. Maar we hebben geen affiniteit met de Noordpool in Nederland, terwijl de cijfers er niet om liegen. Ik ga bedenken hoe ik deze film het beste op de netvliezen krijg. Het is de bekroning op mijn werk.”

    • Christel Don