‘Waarom mogen we nergens staan?’

In het centrum is de openbare ruimte beperkt. Toch wil ieder vervoersmiddel de beste standplaats. Fietstaxi’s voelen zich buitengesloten.

Een fietstaxi op de Dam.Het is verboden hier te parkeren, tot grote teleurstelling van fietstaxichauffeurs. Foto Imara Angulo Vidal

Dikke vette regendruppels verdwijnen in de grijze massa van ’t IJ. Op een kluitje staan tien verregende fietstaxichauffeurs, iemand van handhaving, een politieagent en een ambtenaar. Samen maken ze een rondje over het ‘Stationseiland’ om mogelijke los- en fietstaxistandplaatsen te bekijken. Dit gebeurt jaarlijks. „De achterkant van het station wordt de komende twee jaar verbouwd”, zegt een beleidsmedewerker van de gemeentedienst Alternatief personenvervoer, „dus hier kunnen jullie niet staan.”

„Maar daar is toch genoeg ruimte”, zegt een chauffeur – hij wijst naar de vrije stoeptegels naast de Subway. Sander Keizer (43), eigenaar van een fietstaxi, vindt die plek maar niets. Trouwens, de hele achterzijde niet. „Ik wil gewoon voor de ingang aan de voorkant staan. Daar lopen de toeristen.” Maar dit zal wegens veiligheidsredenen nooit gebeuren.

Het is een moeilijke puzzel. De stad is druk, de openbare ruimte beperkt, er zijn veel werkzaamheden en iedereen wil het beste plekje. Touringbussen, taxi’s, paardenkoetsen, fietstaxi’s. En dan moet de stad ook nog allure uitstralen: gedoe met standplaatsen op het Damrak wil de gemeenteraad bijvoorbeeld niet. Sommige fietstaxichauffeurs voelen zich ondergewaardeerd. Ze vinden dat ze niet zulke goede stand- en losplaatsen hebben als autotaxi’s en touringbussen. Binnen de grachtengordel zijn zo’n honderd plaatsen beschikbaar, maar op de plekken waar de meeste toeristen komen valt het toch wel tegen.

Dat is precies waarom Keizer zo boos is. Vijf jaar geleden besloot hij te stoppen als platenhandelaar omdat hij iets goeds wilde doen. „Een fietstaxi heeft geen CO2-uitstoot, is stil en is perfect voor korte ritjes. Een uitkomst voor het groeiende aantal toeristen.” Maar het wordt hem wel moeilijk gemaakt. „Ik probeer al vijf jaar plaatsen bij het Centraal Station te krijgen: zonder resultaat. Op het Leidseplein mogen we alleen bij American Hotel staan. In die donkere hoek komt niemand.” Het opheffen van de tien plekken op het Damrak vorig jaar was nog erger. „We hebben nog maar drie plekken, bij de Beurs van Berlage. Wat hebben ze tegen ons? Ik begrijp het niet.”

Sinds april 2013 is er een officieel beleid voor de fietstaxi’s. Een woordvoerder van de gemeente: „Er kwamen te veel fietstaxi’s. Het werd een rommeltje: de kwaliteit van de fietsen liet te wensen over en chauffeurs waren beschonken en spraken slecht tot geen Engels.” Er werden 31 vergunninghouders aangesteld waarvan er 5 meerdere fietsen bezitten en 26 particulieren alleen een eigen taxi hebben. Het maximum van 110 fietstaxi’s is bereikt. Ze hebben allemaal een verplicht dakje en een zichtbaar registratienummer – zodat er direct geklaagd kan worden op taxiklacht.nl.

Volgens de meeste chauffeurs gaat het sinds de regelgeving beter met de fietstaxi’s. Er is meer contact met de gemeente en de kwaliteit van de fietsen en chauffeurs gaat vooruit. Als er nou maar voor de lente nieuwe plaatsen komen zodat de taxi’s een beetje verspreid kunnen parkeren. 1 april komt de gemeente met een voorstel. Volgens een van de chauffeurs is dat ruim op tijd: „Het is nu toch nog te koud buiten.”

    • Daan Borrel