Post pakt toch eens door

Jerry Lauper is een psychopaat die in de San Quentin-gevangenis het licht heeft gezien. Achter de tralies heeft hij vierenvijftig keer De kracht van positief denken gelezen, het zelfhulpboek van de Amerikaanse predikant Norman Vincent Peale. Lauper is ervan overtuigd dat de succesvolle tv-kok Jane Raimy en hij tweelingzielen zijn. Hij weet dat zij de ware is, zij weet nog van niks. Maar daar zal snel verandering in komen. Lauper heeft de receptuur van alle gerechten van Jane Raimy uit zijn hoofd geleerd, en hij heeft een plan bedacht hoe zij samen binnenkort gelukkig zullen worden.

Ook Dame blanche, de vijfde thriller van Elvin Post (41) is een tragikomische schelmenroman die in de VS speelt. Amerika als decor prikkelt zijn fantasie meer, heeft hij in interviews gezegd. Ook wil Post graag dicht bij zijn inspiratiebronnen blijven – thrillerschrijver Elmore Leonard en de Coen Brothers en Tarantino, de cineasten, die ook vaak kleine criminelen met grote ambities als onderwerp kiezen.

Als een van de weinige Nederlandse thrillerschrijvers kan Post van het schrijven leven. Zijn boeken zijn in zes talen vertaald en van drie titels heeft hij de filmrechten kunnen verkopen. Zijn talent viel meteen op. Met zijn debuut Groene vrijdag won Post in 2004 als eerste debutant en als jongste schrijver ooit meteen de Gouden Strop. En terecht: de opbouw is knap, de filmische schrijfstijl verzorgd en er zit vaart in.

Voor iemand met zoveel talent is het alleen jammer dat Post kiest voor vederlicht vermaak dat aanschuurt tegen meligheid. Als hij net wat hoger zou mikken, iets meer de ambitie van zijn grote voorbeelden zou tonen, zou Post meteenuitgroeien tot Nederlands beste thrillerauteur.

Door de meligheid en het gebrek aan diepgang lijkt Dame blanche soms meer op een film van Dick Maas dan een thriller van Quintin Tarantino of Coen Brothers. De onnozelheid van Posts criminele schlemielen ergert je gaandeweg steeds meer, net als de bouquetreekswijsheden van de televisiekok, die halverwege het boek verliefd wordt op een rechercheur. De grappig bedoelde hard-boiled dialogen doen soms ook niet onder voor de dialogen uit Flodder. In Dame blanche komt een serveerster met een moederwens voor die zich vergist in haar criminele vriend. Hij wil geen kinderen. Nooit. ‘Ik dacht je een gevoelige man was, Carl’, zegt de serveerster. Hij haalt zijn schouders op. ‘Het spijt me lieverd. Het feit dat mijn pik hard wordt als we neuken, betekent niet dat er in de rest van mij ook gevoel zit.’

    • Arjen Ribbens