Lekker Frans bezig – nu nog iets meer verfijning

Foto Rien Zilvold

Aan de Van der Palmkade, waar eerst restaurant Blender en daarna de Pizzaka-mer zaten, opende ruim twee maanden geleden Bar Breitner. Het is gewaagd juist hier horeca te exploiteren: het ligt verscholen aan een kade die slechts per voet of fiets bereikbaar is. Maar leuk is de plek wel, een rond gebouw dat deel uitmaakt van het prijswinnende Meander-complex.

Bar Breitner heeft er alles aan gedaan om van de ooit steriele nieuwbouwzaak een warm en aangenaam etablissement te maken en dat is gelukt. Achter de bar is een grote houten drankkast het pronkstuk, er staan vintage stoelen aan ruwhouten tafels, het licht is warm en gedimd, de akoestiek is prettig. Het ruikt naar een afvoerputje, dat helaas wel. De bediening, deze stille zondagavond twee stoere jongens met tatoeages en brede schouders, is vriendelijk en behulpzaam; we voelen ons welkom.

De kaart is ongecompliceerd en – hoe kan het anders anno 2015 – die van een Franse bistro. Dus kun je kiezen uit rillettes, bisque homard (kreeftensoep), salade tabouleh, cassoulet, côte du boeuf, steak tartare, boeuf bourguignon, bouillabaisse en nog een paar klassiekers, en voor vegetariërs is er keuze uit zowel twee vlees-/visloze voorgerechten als hoofdgerechten. We beginnen met een rouleau van seizoensgroenten met sauce vierge (9,-) en huisgerookte runderborst met langzaam gegaarde kalfstong (12,50). Op tafel komen twee borden met de afmeting van een hoofdgerecht; van klein maar fijn hebben ze hier niet gehoord. Dat geldt ook voor het gerecht zelf: de groenterolletjes zijn aardig, niet heel bijzonder en vooral veel te koud geserveerd (rechtstreeks uit de koelkast, vermoeden we) en de saus te weinig geprononceerd van smaak. De smaak van de kalfstong is echt mooi, en het langzaam garen heeft ervoor gezorgd dat ie nergens droog is (toch een groot risico met dit vlees), maar ook dit gerecht komt in te grote plakken en vooral te koud op tafel. Zonde: die kou onderdrukt de smaak. De bijgeleverde sla is behalve veel ook grof en er zwerven behalve wat cornichons geen andere prettige ingrediënten in. Jammer, dit kan beter; aan de voorgerechten moet nog stevig gesleuteld worden.

Als hoofdgerecht kiezen we de confit de canard (17,50) en de vleesverlater eet mille feuille van seizoensgroenten met paddestoelenragout (15,50). De prijzen van de hoofdgerechten zijn schappelijk, maar de bijgerechten moeten nog besteld worden, dus dat maakt alles toch zeker 4 euro p.p. duurder. Wij kiezen voor pommes dauphine (4,50), die eruit zien als bitterballen, en salade mesclun (3,50).

De confit de canard is perfect: goed gegaard in ganzenvet en met een krokant velletje, mooi van smaak en prettig met de gestoofde witlof en aardappelgratin. Dit is een heerlijk bordje Frans eten, ook een prima (lees: niet te grote) portie, het eendepootje gaat schoon op. De mille feuille is een torentje van bladerdeeg, weer eens iets anders dan een gevulde reuzechampignon of een risotto met rode biet (dé vegetarische alternatieven van dit moment). Zo’n torentje van bladerdeeg is natuurlijk leuk, maar eet allemachtig lastig, dus na twee happen ligt ie al ingestort op het bord. De groentepurees (o.a. van knolselderij) en de paddestoelen zijn echter lekker, smeuïg, dit is comfort food. Jammer genoeg hebben de bijgeleverde gele bietjes nauwelijks smaak, ze zijn weliswaar goed gegaard (al dente), maar hadden misschien toch geroosterd moeten worden. Verder dringt zich bij dit gerecht de ziekte die garnering heet op: héél verantwoorde seizoensgroenten worden opgeleukt met héél onverantwoorde kerstomaatjes en wat plukjes sla. Waarom? Niet nodig.

Nu we toch zo lekker Frans bezig zijn, kiezen we ook voor Franse wijnklassiekers, de duurste open wijnen van de uitgebreide wijnkaart: een glas wit, Pouilly Fumé (6,50) en een glas rood, Pomerol (6,50). Fijne wijnen!

We sluiten af met crème brulée (6,-) – lekker caramellaagje, helaas koude vulling – en uitstekende koffie en constateren dat we drie uur getafeld hebben. Het tempo ligt lekker laag en dat vinden wij prettig.

Bar Breitner is, ook al heeft het maar weinig kilometers gemaakt, aardig op de goede weg. Maar nu graag wat meer verfijning op het bord, iets meer smaak en iets minder volume en dan komt het vast goed aan deze kade.

    • Petra Possel