De zombievader stelt gerust

nrc.next vroeg dichters om deze week iedere dag een gedicht te herschrijven. Te verbeteren of aan te passen aan de tijd. Micha Hamel koos voor M. Vasalis en verklaart zijn keuze.

illustratie jet peeters

‘Soms is een gemis zo erg dat je er niet over kunt praten. Maar waar de spreektaal eindigt, begint de zang. Voorliggend gedicht van Vasalis gaat over een gestorven kind. In de eerste strofe rept ze van de gewone gang der dingen. De wereld is in harmonie en de dagelijksheden brengen enkel kleine rimpelingen. Het leven wordt vergeleken met een melodie die vrij zweeft en meandert naar waar zij maar heen wil. De diepte van de ziel is in solide rust. De tweede strofe brengt een verdriet aan de orde dat deze melodie een duikvlucht doet nemen. De stille vijver wordt omgeroerd, waardoor het donkerste modderwater naar boven komt. In omineuze bewoordingen wordt ons duidelijk gemaakt dat het leven van het dichterlijk subject te maken krijgt met andere registers, met onbekende klanken die bovendien niet in ieders leven klinken. Wat voor klanken kunnen dat zijn? In de laatste strofe krijgen wij het antwoord, want we zien een liefhebbende, door eenvoudig sentiment geabsorbeerde ouder die op een zogenaamd slapend kindje neerkijkt. Dit lezend en begrijpend wilde ik geen verbetering schrijven als wel mij in verbinding stellen met dit gedicht middels er een eigen tragiek in te weven. In mijn gedicht is daarom niet het kind, maar de vader dood. Hij is gestorven aan de dood van zijn hart, waardoor hij niets meer belangrijk vindt. Zo begint het. Humeurig en ruw probeert hij zich Vasalis voor de geest te halen waarbij hij het niet laten kan ongefundeerde kritiek te uiten. Vervolgens wordt de troebele status van zijn brein gethematiseerd in de tweede strofe, waarin ook een psychiater als onverwachtse gesprekspartner opduikt. Dat Vasalis ook psychiater was is geen toeval, maar een manier om haar een groet te brengen. Haar antwoord is nurks en afwerend, maar kan ook als servicegericht of zelfs flirterig gelezen worden. Evenwel lezen we dat ook zij wordt ingenomen door verdriet, waardoor ze ondanks haar doorzettingsvermogen feitelijk stil ligt. In de laatste strofe komt de vader als levend lijk de slaapkamer van zijn zoon binnen, en stelt hem gerust met de mededeling dat het allemaal geen grapje is.”

    • Micha Hamel