De gemeente wil dat je gaat werken. Dat wil Arpa ook

Het deels afschaffen van de kwijtschelding treft ook Arpa Telimi. Ze moet 104 euro betalen. Hoe, dat weet ze nog niet.

In 2010 kwam de diagnose: MS. Multiple Sclerose. Arpa Telimi was pas 28. Ze had culturele maatschappelijke vorming gestudeerd en werkte in verschillende theaters. Ze wilde graag aan de slag als productiemedewerker van theater- en dansproducties. Dat vond ze leuk. Én ze was er goed in, had ze gemerkt.

De mededeling kwam niet als donderslag bij heldere hemel. Puzzelstukjes vielen op hun plek, meer dat gevoel. Dus dáárom was ze zo vaak moe. Dáárom voelde ze zich vaak niet goed.

Na de diagnose werkte ze door. Tot het echt niet meer ging. MS kan je niet negeren, merkte ze. Ze ging te vaak over de grenzen van haar lichaam heen en raakte overspannen.

Uiteindelijk verklaarde de verzekeringsarts van het UWV haar volledig arbeidsongeschikt. Ze heeft nu een wajong-uitkering. Arpa Telimi: „Verschrikkelijk, vond ik. Maar ook een zegen. Ik kan nauwelijks iets, maar je ziet niet direct aan mij dat ik ziek ben. Nu heb ik in elk geval een papier waarop staat wat ik mankeer.”

Maandelijks krijgt Arpa Telimi 963,97 euro. Ze krijgt huursubsidie en zorgtoeslag. Toch kan ze amper rondkomen. „Over elk dubbeltje dat ik uitgeef, denk ik na. Voor mijn ziekte moet ik gezond leven. Als ik vitamines en voedingssupplementen neem, voel ik me iets beter. Ik probeer daarop niet te bezuinigen.”

Toen kwam de brief van de directeur belastingen: „In 2014 heeft u kwijtschelding gekregen van de afvalstoffenheffing. In 2015 zijn de regels veranderd. De aanslag wordt niet meer volledig kwijtgescholden.” In 2015 wordt nog 70 procent kwijtgescholden, leest Telimi. In 2018 is het nog maar de helft. Dit jaar moet zij 104 euro betalen.

Het afschaffen van de kwijtschelding staat in het collegeakkoord 2014-2018 van Leefbaar Rotterdam, D66 en CDA. Vooral Leefbaar drukte een stevig stempel op het armoedebeleid. Werk moet lonen, vindt die partij. Als werkenden nauwelijks meer verdienen dan een uitkering, kun je net zo goed thuis blijven. Je moet mensen prikkelen om te gaan werken. Vandaar dat verschillende toeslagen worden afgebouwd.

Arpa Telimi vindt het normaal dat ze moet betalen voor het ophalen van het huisvuil. Dat zegt ze wel drie keer. Ook zij gooit haar vuilniszakken in de container. Het liefst, zegt ze, zou ze het geld gewoon betalen. Het liefst zou ze gewoon werken. „Ik erger me het meest aan mensen die wel kúnnen werken, maar toch met een uitkering thuiszitten.”

Leven zonder geld is moeilijk voor te stellen voor hen die genoeg hebben of zelfs over. Voor die mensen is het lastig voorstellen dat het betekent dat je niet naar een feestje gaat omdat je geen cadeautje kunt meebrengen. „Luxespullen zoals make-up koop ik al jaren niet meer. Sparen? Echt niet.”

En ouders? Familie? Vrienden? Haar moeder is oud en heeft zelf zorg nodig. Haar familie woont in Armenië waar haar ouders vandaan komen. Vrienden heeft ze wel, gelukkig. En het zal, zegt ze, er op neer komen dat zij het bedrag voorschieten. En als het vakantiegeld komt, betaalt ze terug. En dan maar hopen dat de wasmachine blijft draaien.

MS heeft vele verschillende vormen. Er zijn mensen die alleen tintelingen in hun benen hebben. Bij Arpa Telimi zit het door haar hele lichaam. „Ook in mijn handen, zelfs in mijn ogen.” Het is ook lastiger geworden voor haar om zich te concentreren. Dat maakt zelfs thuiswerk onmogelijk. „En die afvalstoffenheffing betalen eigenlijk ook.”

    • Sheila Kamerman