Cremeren in Varanasi is mannen- en toeristenwerk

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen roeien, wandelen en scooteren de Ganges af. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

In Varanasi worden vijfhonderd lijken per dag verbrand aan de oever van de Ganges. Foto Anita Janssen

We hebben echt ons best gedaan in Allahabad om een boot te bekomen. Het zag er zelfs even naar uit dat we een gemotoriseerde rubberboot mochten lenen van de politie te water aldaar maar dat werd snel en met hoongelach afgeblazen toen ze erachter kwamen dat wij twee vrouwen waren. Een vrouw mag niks in India!

Hier in Varanasi, je weet wel, waar vijfhonderd lijken per dag worden verbrand aan de oever van de Ganges, mag een vrouw niet eens bij zo’n crematie aanwezig zijn. Ze zou maar hysterisch worden en van verdriet in het vuur springen. Daarom is cremeren mannenwerk! Die treuren van binnen, maar op hun gezicht is niks af te lezen als ze met zo’n lijk op hun hoofd door de straten snelwandelen, Hare Rama- zingend, en het lichaam vervolgens onderdompelen in de mistige Ganges. De oudste zoon van de overledene laat zijn kop intussen kaalscheren en steekt een bos stro in het eeuwige vuur van Shiva (niemand weet hoe lang dat al brandt, net als het Olympisch vuur) en rent ermee naar de gereedstaande brandstapel.

Iedereen kijkt ademloos toe. Er mogen weliswaar geen vrouwen komen, maar wel toeristen. Dan maakt het weer niet uit dat je vrouw bent, want je hebt geld. Er mag absoluut niet gefotografeerd worden - „Respect, for the dead people! And bad Karma!” - behalve als je wat geld doneert aan een ‘goed’ doel.

Zo waren wij getuigen van een bizarre crematie waarbij het hoofd vrijkwam, we stonden er bovenop ook nog! Gewoonlijk zie je niks omdat het lichaam helemaal in doeken is gewikkeld. Maar goed, dit hoofd stak eruit en wilde niet branden, het keek ons aan en het was sprekend het hoofd van Dr Phill! „Hij weet ons overal te vinden”, fluisterde Annie, ook als je even geen tv hebt.

Over tv gesproken. Obama was hier en vijf uur lang ‘live’ op tv! Hij zat naar een bloedstollend saai en langdradig bloemencorso te kijken. Ik zag hem wit wegtrekken van verveling, echt waar! Hij zat naast premier Narendra Modi en die had net zo’n origami-vouwwerk op zijn hoofd als de kamermeisjes in ons hotel in de gastendoekjes vouwen. We hebben genoten!

Er is hier trouwens weinig veranderd, ik was hier vijfentwintig jaar geleden ook. Je ziet wel dat het beter gaat in India, veel meer mensen kunnen de 5.000 roepies (zo’n 65 euro) betalen om hun familieleden via een crematie naar het nirwana te sturen. Ze komen uit heel India, met de slappe lichaampjes in goudglanzende draperieën verpakt op het dak van de bus. ’T is hier, behalve voor mensen, ook een vliegen- en hondenparadijs. Niet in de laatste plaats om dat er zo lekker veel lijken aanspoelen van waterbegrafenissen. De optie voor mensen die een crematie niet kunnen betalen. Officieel mag het niet, maar er mag zoveel niet! Varanasi is ook nog steeds een toeristenmekka, vooral de internationale jeugd hangt hier rond in pofbroeken uit de souvenirwinkel. Zowel de jonge jeugd als de ouwe jeugd. Ik mag het niet van Annie, zo’n pofbroek kopen, bedoel ik!

En ook geen dubbeltje op mijn voorhoofd.

    • Tosca Niterink