Soms was het rellen om het rellen

Dominique Weesie: „Ik hoop dat we iets neerzetten dat behouden blijft.’’
Dominique Weesie: „Ik hoop dat we iets neerzetten dat behouden blijft.’’ Foto Henk Bleeker

Hij staat er nog steeds achter. De laatste aflevering van actualiteitenrubriek Pownews (Powned) op 3 december, waarin de twintigjarige Robbie met verborgen camera een afspraak maakte met burgemeester Onno Hoes uit Maastricht. De uitzending leidde tot het aftreden van de burgemeester.

Uitlokking? Onzin, zegt presentator Dominique Weesie – tevens baas van omroep Powned. „Hoes benaderde de jongen zelf via Twitter. Het was niet de eerste keer dat dit gebeurde. We hebben drie tips gehad. De derde was van die Robbie. We hebben het vastgelegd. Hoes was getrouwd met iemand (Albert Verlinde, presentator van roddelrubriek RTL Boulevard red.) die weet dat het privédomein niet bestaat. Hij is zelf verantwoordelijk voor zijn ontmaskering.”

De uitzending met Onno Hoes was het slot van een serie van ruim zeshonderd uitzendingen van Pownews tussen september 2010 en december 2014 op NPO3. Pownews was soms onthullend, maar vooral veel meligheid en rellen om het rellen – Rutger Castricum die met een microfoon politici in het gezicht slaat, de vaste reportage op de Kamasutrabeurs.

Vanavond keert het programma terug in een andere, goedkopere vorm: als wekelijkse talkshow. De dagelijkse rubriek slokte bijna al het budget van de omroep op. Rutger Castricum gaat Studio Powned presenteren. Bekende gezichten als Jan Roos en Tom Staal blijven items maken.

Toen Powned ruim vier jaar geleden tot het bestel toetrad, beloofde het „de grootste culturele revolutie sinds de jaren zestig” te ontketenen – met Pownews als vlaggeschip. „We gaan uithalen naar links en rechts”, zei Weesie destijds. „We gaan de macht teisteren met een glimlach.”

U zou een revolutie in Hilversum ontketenen. Dat is nog niet gelukt.

„‘Revolutie’ stond in het beleidsplan, hè. Je probeert de boel te verkopen en dan blijkt achteraf dat je niet alles kunt verwezenlijken.”

Wat hebben jullie bereikt met Pownews?

„We hebben de omgang met politici veranderd. Wij treden mensen altijd met draaiende camera tegemoet. Geen gesprekjes vooraf, geen afspraken. Je ziet dat iedereen is opgeschoven in onze richting.

„Ik ben er trots op dat wij het een aantal PVV’ers behoorlijk lastig hebben gemaakt. Eén van hen, James Sharpe, hebben we zelfs naar huis gestuurd. Wij ontdekten dat Sharpe had gerommeld. Zijn bedrijf was veroordeeld. Wij hebben hem geconfronteerd en toen loog hij alles bij elkaar.”

Ouderwetse onderzoeksjournalistiek, waarom deden jullie dat niet vaker?

„We hebben niet de tijd en de mensen zoals de kranten hebben. Alle televisieprogramma’s parasiteren op de dagbladen. Als de kranten morgen verdwijnen is het over voor menig tv-programma.

„Wij zijn de druppel op de gloeiende plaat. Maar zolang die druppel nog niet is verdampt heeft het zin wat we doen.”

In Den Haag is iedereen een beetje opgeschoven in uw richting. Hoe kunt u zich heruitvinden nu de wereld zich aan Pownews heeft aangepast?

„Dat vroegen ze bij GeenStijl (Weesie is een van de oprichters, red.) ook altijd: zijn jullie niet over je hoogtepunt heen? Ik vind dat zo’n bullshit. Ik zag ons elk jaar groter worden en meer verdienen.

„Wij zijn nog steeds veel te eng voor Hilversum. Neem zo’n debatuitzending (na ‘Charlie Hebdo’, red) bij NPO 1. Er is nogal wat aan de hand in de wereld en dan gaan we gezamenlijk, twee weken na dato, de dialoog aan. Verschrikkelijk ‘NPO’ doen. Nee, dankuwel. Wij zijn heel erg uitgesproken, dat blijven we ook. Soms is het puur effectbejag, maar we zijn ook af en toe lekker doorbijterig. Dat mis ik bij anderen.”

Rutger Castricum wilde dat politici hun ware gezicht laten zien. Dat het masker af gaat. Nu leren hun spindoctors aan politici dat ze leuk moeten meedoen.

„Ja, overal heb je een cursusje ‘Omgaan met Rutger’. Maar als we een punt hebben wordt het lastig oefenen. Maar het klopt: het is niet meer zo dat we ergens binnenkomen en iedereen totaal overrompeld is. Zodra er cursussen zijn en mensen studeren af op het fenomeen Pownews, word je mainstream. Of je het wil of niet.”

Een dagelijks tv-programma presenteren heeft van Dominique Weesie een bekende Nederlander gemaakt. De anonieme blogger van GeenStijl – het weblog dat hij in 2008 aan de Telegraaf verkocht – werd plots een BN’er. „Vreselijk”, zegt hij daarover. „Je kan niet meer over straat. Mensen die een praatje willen, die op de foto willen, stomdronken bij je komen staan.”

Hoe heeft u daarmee om leren gaan?

„Mensen volgen me in de supermarkt. Je staat in het gangpad met macaroni en dan staat er iemand. Dan sta je bij de melk en staat die persoon er ook weer. Je kan niet zeggen: ga eens weg, want dan ben je een arrogante klootzak. Ik heb mezelf getraind als ik op straat loop. Een punt op de horizon pakken en blijven kijken, zodat je geen oogcontact maakt.”

Als u het zo verschrikkelijk vindt, waarom ging u dan Pownews presenteren?

„Ik ben er ingerold. Eindredacteur Ewart van der Horst (die ook De Wereld Draait Door bedacht, red.) zei: ‘Jij moet het gaan presenteren, samen met Rutger. Jij in de studio, hij in Den Haag. Mensen geloven jullie. Ze kennen jullie van GeenStijl’. Sindsdien heb ik er zeshonderd keer gestaan. Het is nooit mijn hobby geworden.”

Verschillende Pownews-verslaggevers zijn juist vertrokken omdat ze te weinig op televisie waren

„Je kunt mensen op een bepaald moment niet meer bieden wat ze misschien willen. Jojanneke van den Berge wilde meer, Daan (Nieber, ging naar RTL, red.) wilde een studioprogramma. Jan Versteeg wilde een ster worden. Ook Danny Ghosen (vertrok naar de EO, red.) wilde een eigen programma. Ik vond dat hij daar nog niet aan toe was. Tot mijn grote verwondering belde hij me op dat hij weg ging. Je kon bij ons iedere dag schitteren, nu wordt het een wekelijks ding – daar hebben mensen moeite mee. Tv is een ijdel medium, dat trekt ijdele mensen aan.”

Onlangs werd bekend dat de licentie van Powned is verlengd tot 2021. Passen jullie wel binnen de publieke omroep?

„Ja, ik voel me er erg thuis. Maar het is een haat-liefdeverhouding. Als er weer een protestbrief naar Den Haag moet, dan staat daar onze handtekening vaak niet onder. Het merendeel van Hilversum is heel protectionistisch, maar er moet wat veranderen. Nu hebben we staatssecretaris Dekker – hij is er al flink met de bezem doorheen gegaan. Ik kan niet ontkennen dat die man het goed heeft gezien.”

Wat wilt u bereikt hebben als u terugkijkt?

„Ik hoop dat we iets neerzetten dat behouden blijft. Ik vind dat je bepaalde grenzen moet verkennen. Je moet niet de gebaande paden bewandelen; anders word je niet herinnerd. Ik hoop dat we een aantal programma’s maken die later worden herinnerd als: het waren klootzakken, maar dat hebben ze toch maar gedaan.”