Prachtige scènes

Wat een meiden zijn het. Ze schelden elkaar uit voor alles wat los- en vastzit. Vechten als kleine tijgertjes en klauwen daarbij in elkaars grootste trots: de gladgestreken haren. Maar het zijn natuurlijk ook nog meisjes, die opgroeien in een van die buitenwijken van Parijs waar immigranten klaar worden gestoomd voor hun vaak kansloze levens. Girlhood focust op West- Afrikaanse meisjes, verzameld in een bende, hecht als zussen, over elkaar kroelend als pasgeboren katjes. Vic is een van hen, ze wil erbij horen, dat maakt haar sterker. Maar ze wil ook zichzelf zijn, want dat maakt haar volwassen.

Wat Girlhood van Céline Sciamma (Waterlilies, Tomboy) bijzonder maakt is dat alle psychologie en sociologie vertaald zijn in prachtige scènes: de meisjes in blauw licht gehuld, terwijl ze Rihanna playbacken in een hotelkamer; hun inkadering zonder horizon en zonder wortels; de rauw gechoreografeerde vechtscènes. Twintig jaar nadat La haine de banlieue in troosteloos zwart-wit liet zien, slaat Sciamma terug met weldadige kleuren.