Nee tegen de Indonees

Deze week is het een Groot Indonesisch kookboek waar collega Vreugdenhil uit put. Bij gerechten uit die keuken heb ik op deze plek echter al vaker tips en wijnadviezen gegeven. Vanwege ‘life is no rehearsal’ sla ik daarom over en laat ik u kennismaken met een nieuwe importeur van Italiaanse kwaliteitswijnen. Eentje die de eerste voorzichtige stapjes aan het zetten is in het woeste wijninvoerderslandschap vol valkuilgevaren. Maar al is zijn website zelf nog een zwart gat, als het om kwaliteit van zijn wijn gaat, valt Alexander Bos van Bosco Vini er niet in. Weliswaar is zijn aanbod nog klein, maar ik ontdekte al een paar fraaie exemplaren.

Zo is daar Mille Ceppi, een op amfora gemaakte rosso van de nero di Troia druif uit Puglia (17,95). Spannend en onalledaags. Bitter-stoere kersen, zomerfruit, een zoete specerij-snuif plus een oprechte aardsheid. Niet verwonderlijk ook misschien na een verblijf in terracotta. Zuidelijke zon heeft de levendige zuren niet weten te bedwingen. Er is zachtheid zonder dat het wee wordt. Er is kracht zonder duwen. Een rosso stevig, warm en doelgericht als verpleegstershanden.

Ook proefde ik twee Toscaners, beide afkomstig van het huis San Lorenzo, waaronder een Rosso di Montalcino uit 2012 (€ 13,95). Volgens de nieuwe Hugh Johnsons Wijngids is dat een ‘DOC voor vroeg drinkbare Brunello-druiven’.

Hij heeft gelijk.

Deze kwam om 5 voor 10 ‘s ochtends op de proeftafel (de 5 toch al in de klok) en presteerde prima. Helemaal voor een wijn uit een jaar dat zo moeizaam op gang kwam, maar dankzij een fijne septembermaand behaaglijk finishte.

Serieus, stoer en stevig materiaal. Kersen met een fronsvouw tussen de ogen. Fikse bitters. Tanninehalen. Vroeg drinken dus, zegt Hugh. Maar ik zou ‘m nog even laten ouderen. Anders fiks decanteren. Ook ‘s ochtends. En in ruime karaf. Vervolgens wachten tot de 5 echt en officieel voor gewone wijnliefhebbers in de klok zit. Wijnschrijvers, da’s echt een ander soort.

Die proeven tien minuten later (5 wederom in de klok) van hetzelfde huis dan de Brunello di Montalcino 2009 ‘Bramante’ (€ 31,95). Daaruit blijkt dat men bij San Lorenzo niet voornemens is om rood voor doetjes te maken. Hun Meisterstück verlangt een karaf van gewapend glas.

De 2009 oogst in zijn algemeenheid: goed en stevig. Deze Bramante in het bijzonder: bruut zwart, plus een veeg rood fruit. Compact, structuur en herfstgedachten. Werk-in-uitvoering tannines. Met de deur in huis vallende bitters. Toch verloopt alles in een volstrekte harmonie. Decanteer en u krijgt meer.

Serveer er vervolgens het mooiste stuk rood vlees bij dat u kunt bedenken.

Die Indonees komt nog wel een keer.