Gebukt door de coupé

De trein van Arnhem naar Amsterdam wilde maar niet vertrekken, volgens de conducteur omdat er nog geen machinist was. Hij had van alles kunnen zeggen door de intercom, maar dat dan toch niet. Niettemin bleef de man volharden in zijn eerlijkheid. Om de paar minuten herhaalde hij de impopulaire boodschap, op het laatst met geslagen stem.

Ja, daar kwamen reacties van.

Alsof hij een kooi met uitgehongerde leeuwen telkens een bak met rood vlees liet zien.

Van mensen die heel nadrukkelijk een krant dichtsloegen tot hardop beleden woede. Het laatste liet ik mezelf in zo’n situatie ook niet graag ontnemen. Flauw eigenlijk. Zelf overal en altijd te laat mee zijn, maar als ze bij NS eerlijk naar zichzelf gaan zitten wijzen, heel erg boos doen.

Waren we met z’n allen niet veel te hard voor al die medewerkers van de spoorwegen, bedacht ik me later die week. Waarom gingen we niet net zo te keer in het ziekenhuis? Een afspraak met een medisch specialist, sorry dan weet je bij voorbaat al dat je net zo goed een half uur later had kunnen komen. Of in ons geval: drie kwartier. Om ons heen de anderen, allemaal met een houding van ‘dat weet je van tevoren’, en zo’n specialist gaat daar dan echt niet zelf over beginnen.

Zoals de conducteur die zo eerlijk had bericht over zijn collega en die we kort na vertrek haast gebukt door de coupé zagen schieten.

Nee, nee, hij kwam niets controleren, integendeel.

„We proberen de tijd in te halen.”

Verder genade voor alles en bij ieder station weer die welgemeende excuses door de intercom voor weer een nieuwe lading verontwaardigde reizigers.

Kom daar eens om in het gemeentehuis wanneer u dat bezoekt voor een nieuw paspoort of een adreswijziging.

Of bij de apotheek. Over het soort mensen dat ze daar laten werken schreef ik al eerder: dat zijn qua wachttijden de grootste onbeschofteriken van allemaal. Alle handelingen gaan er traag, het liefst trekken ze er een uitdrukkingsloos gezicht bij. Stond daar maar een microfoon op de balie.

„Excuus, mijn collega is net een half uur bezig geweest met het vinden van een doosje Omeprazol voor die meneer met brandend maagzuur, we zullen proberen de verloren tijd in te halen.”

Zoiets kan alleen bij NS.

Wat daar voor een frisse wind door het management in het bedrijf wordt geblazen, weet ik niet, maar hij ruikt goed.