‘Hartsvrienden’ is noodlotstragedie waarin toch ook genoeg te lachen valt

De klassenkloof naar traditioneel Britse snit speelt de hoofdrol in de musical Hartsvrienden, die in de originele versie Blood Brothers heette. Een vrouw uit de heffe des volks is zwanger van een tweeling, maar kan er nog maar één kind bij hebben. Ze schenkt de ander aan een dame uit gegoede kringen, waarna de twee zoontjes hartsvrienden worden zonder te weten dat ze broers zijn. En hun moeders willen het geheim koste wat kost bewaren. Als het uitlekt, zo weten ze, loopt het slecht af.

Willy Russell, die ook de kassuccessen Shirley Valentine en Educating Rita schreef, heeft er een noodlotstragedie van gemaakt waarin toch ook te lachen valt. Het enige bezwaar is dat zo’n schril verhaal langzamerhand toch aan geloofwaardigheid begint in te boeten.

Zeker in Nederland, waar arme mensen, zodra ze op het toneel worden nagespeeld, tegenwoordig al gauw aan tokkies doen denken. Ook hier. Hoewel regisseur Martin Michel niet in de val van de volkstoneelclichés is getrapt. Deze nieuwe Nederlandse versie, in een naturel klinkende vertaling van Jeremy Baker, schaamt zich weliswaar niet voor de sentimentele kanten, maar zakt er niet in weg. Daarvoor is de enscenering levendig en fantasierijk genoeg.

Bovendien schakelt Vera Mann, in de centrale moederrol, geraffineerd heen weer tussen komedie en tragedie. Haar twee zoons worden, van jochies via pubers naar volwassenen, gespeeld door Guido Spek en Jim Bakkum – de eerste als een overtuigende robbedoes die zich later geen raad weet met zijn uitzichtloze bestaan, en de tweede als een sullig padvindertje, vocaal beperkt en veel eenzijdiger.

De rapper Yes-R speelt de zingende verteller, maar kan zijn onwennigheid op dit musicalpodium niet verbergen. Ze worden, hoe dan ook, in de rug gesteund door een klein, maar veelzijdig ensemble dat in hoge mate bijdraagt aan het feit dat de fatale finale toch weer even doet schrikken.