Opinie

De bijrijder

Achter één beeld kan zich een complete wereld schuilhouden. Ilona Verhoeven kijkt en ziet meer dan zij ziet.

Eerst droeg hij het shirt zelf. Tot hij er genoeg van kreeg zijn eigen favoriete middenvelder te zijn. Het spel was over.

Behoedzaam stroopte hij het kledingstuk over de autostoel. Het zag er best netjes uit, de brede rug, de blauwe strepen, de witte letters op het bordeaux. Vooral de 8 beviel hem goed, het getal van de eindeloosheid.

Hij had een vriend, hij herkende hem direct. Het was hoog tijd geweest voor zo iemand – als je veel onderweg bent en geen reisgenoot hebt, ligt de eenzaamheid op de loer.

Hij startte de wagen en knikte naar de man naast zich, de bijrijder. Uit de autoradio kwam een langzame elektronische melodie, de toevallige klanken van een of ander Hammond-orgel. Hij vertelde over waarheen hij zou gaan: geen idee. Het leven is een reis, maar sommigen vergeten op tijd te boeken, legde hij uit.

Hij staat onder druk. Druk om lang van tevoren tickets te regelen, de juiste bestemming te vinden. Als je te lang wacht, wordt het alleen maar duurder. Er is kans dat je heel ergens anders uitkomt dan goed voor je is. Dat zei hij allemaal tegen de persoon die even ervoor niet meer dan een autostoel was geweest.

Op zijn vaste ronde over het platteland had hij alles toegegeven. Dat hij gewoon van zijn club hield – hij had zelfs een auto in exact het goede blauw gevonden. Dat hij soms heimwee had. Naar zijn club, naar waar hij opgegroeid was. In het zuiden, aan de Zwarte Zee.

Onverwacht snel was hij weer thuis. Ver weg van de club. Hij parkeerde voor de deur. De bijrijder boog naar voren. Het regende, maar dat gaf niets. De clubkleuren zouden fris blijven.