Hozier dwingt ritme in elke syllabe

De Ierse zanger Hozier heeft een stem die je al na enkele lettergrepen inpakt en optilt. De klank, voortgebracht door een jongensachtige man met paardenstaart, is warm en gedragen. Hij golft door de woorden en dwingt ritme in elke syllabe. Hij wordt ingezet met stormkracht, maar fijnzinnig afgerond.

Het is de jongensversie van een soulstem. Die stem heeft Hozier inmiddels een grote aanhang bezorgd. Binnen een jaar, en op basis van één nummer – Take Me To Church – groeide hij uit van debutant tot festivalhoofdact. Gisteravond speelde hij in een uitverkocht Paradiso, Amsterdam, voor een zaal met zowel jonge meisjes als oudere bluesfans. Uitzonderlijk: zonder erom te vragen was het publiek muisstil tijdens het liedje In A Week, dat hij zong met celliste Alana Henderson. Het tweetal werd begeleid door sobere gitaaraccenten, terwijl de heldere stem van Henderson kronkelde om de sombere klank van Hozier, in een spookachtig nummer.

Zo veranderde Hozier regelmatig van muzikale aanpak. Op zijn grootst telde de band zeven muzikanten, waaronder keyboards en de prominente cello van Henderson. Maar soms stonden ze met zijn drieën, als duo of speelde Hozier alleen. Ook de stijlen wisselden: van blues tot folk, en bonkige nummers met een soulmotor. Hoe afwisselend ook, deze avond bleek dat Take Me To Church op eenzame hoogte staat in Hoziers repertoire. Zo vanzelfsprekend als de emotionele ontwikkeling van deze gospelballade, klinken zijn andere nummers helaas niet.