Opinie

Vergiftigde gemeentepolitiek

Dagen voordat in de gemeenteraad moties van wantrouwen tegen hen worden ingediend, stappen de burgemeester en een wethouder van Bloemendaal op, met onmiddellijke ingang. Tegen iemand die niet in functie is, kun je geen motie van wantrouwen indienen, denk je als naïeve buitenstaander. Maar zulke elementaire logica is deze door veten verteerde gemeenteraad lang voorbij. „Het zijn mooie moties”, zegt mevrouw Wolf van de PvdA, met mede-indiener Heukels van Liberaal Bloemendaal. De spoedvergadering gaat door.

Alleen al het voorlezen van de moties kost bijna een half uur, door de vele ‘overwegende dats’. Voor een buitenstaander die van deze vendetta de afgelopen jaren geen dagtaak heeft gemaakt, zijn ze goeddeels onbegrijpelijk. PvdA en Liberaal Bloemendaal gedragen zich trouwens nog wellevend in vergelijking met mevrouw Roos van Hart voor Bloemendaal. Haar retoriek is die van het tribunaal en ze dient een uitsluitend door haarzelf gesteunde motie van wantrouwen in tegen een van de twee resterende wethouders. Arm Bloemendaal: de gemeente met het hoogste gemiddelde inkomen van Nederland, maar ook met een vergiftigde gemeentepolitiek.

Alles begon in 2009, toen twee gefortuneerde broers het historische landgoed Elswoutshoek kochten. Zij raakten met de gemeente in de clinch over vergunningen: voor een nieuw hek, een nieuwe paardenbak, de vervanging van het dak, en vooral over de bouw van een nieuwe villa op het terrein. Er ontwikkelde zich een politieke en juridische strijd van epische omvang: tientallen bezwaarschriften, rechtszaken, klachtenprocedures, WOB-verzoeken, bemoeienis van de Nationale Ombudsman en nog meer. Het eind is niet in zicht, het dossier vele meters lang, het beslag op het gemeenteapparaat buitensporig.

Vorig jaar ging de vendetta een nieuwe fase in. Een verse wethouder van ruimtelijk ordening, mevrouw De Rooy van GroenLinks, gaf in een krant te kennen het dossier Elswoutshoek fris te willen benaderen. Maar dan zou het wel fijn zijn als de bezitters van Elswoutshoek voortaan afzagen van het intimideren of bedreigen van gemeenteambtenaren. Ter staving van deze beschuldiging gaf het college raadsleden vertrouwelijke inzage in ambtelijke correspondentie, die vervolgens door de mevrouw van Hart voor Bloemendaal werd ingescand en op internet gezet.

Ik heb ze met verbazing gelezen: verklaringen van onheus bejegende of zelfs intimiderend gevolgde ambtenaren, mails van de broers in een bij het openbaar bestuur bepaald ongebruikelijke toon. Maar voor de hand liggende conclusies spelen in Bloemendaal geen rol meer: omdat een klachtencommissie in 2012 klachten over bedreiging eens terzijde had geschoven, mochten die nu niet weer worden ingebracht in het debat, meende de oppositie. Vervolgens vernauwde de zaak zich tot de vraag of die commissie in 2012 al over dezelfde stukken beschikte – het college zei eerst van niet, later van wel, in meters papier raakt men licht de weg kwijt.

Vandaar dit absurde spoeddebat over loze moties, waarin over stukken die iedereen heeft gelezen niet kan worden gesproken omdat ze officieel ambtsgeheim zijn. Overigens liet wethouder De Rooy al eerder weten op te stappen, vanwege een nieuwe betrekking. In Tanzania.