Opinie

Leven is verbruiken

Twee agenten in burger voor de deur. Ze dacht dat er iets met haar familie was en vroeg of ze alsjeblieft meteen wilden zeggen waarvoor ze kwamen. Dat kon niet, ze moest hen binnenlaten. Paniek. Of het binnen vijf minuten kon? Ze moest naar haar werk – een praktische gedachte. Controle.

Ze praatten pas toen ze in haar woonkamer stonden, naast de grijze hoekbank van Ikea, een peertje aan het plafond, een kamerplant met een donslaagje stof op de bladeren – de eerste tekenen van stabiliteit in een starterswoning. Zul je net zien dat alles in één keer instort.

Of ze weleens drugs had laten bezorgen?

Stilte. Liegen duurt langer dan de waarheid, ze moest naar haar werk.

„Dat is weleens voorgekomen ja.”

Nu konden de agenten het wel zeggen: ze hoefde zich geen zorgen te maken, de politie zocht alleen naar de dealers. Ze kreeg foto’s te zien van onbekende mannen met opgeschoren kapsels. Er werd gevraagd welk merk auto er was voorgereden. Een BMW, loog ze, want niet-weten duurt het langst. Een keertje voor xtc, een keertje voor coke. Haar nummer stond in de dealer zijn telefoon. T-Mobile had haar adres vrijgegeven.

Een andere vriendin, zelfde leeftijd, andere starterswoning. Al vier jaar zit ze aan de pillen. Nortriptyline, 175 milligram per dag. Tegen depressiviteit. Nooit staat er een corrigerende autoriteit voor de deur, ze spreekt gewoon het antwoordapparaat van de huisarts in voor een herhaalrecept.

Antidepressivum is geen xtc. Net als viagra geen bloeddrukverlager is. Waar het om gaat: waar komt precies ons idee van normaal en legaal vandaan?

Afgelopen vrijdag betoogde Lisette Thooft in nrc.next dat psychedelica met een party-imago ook een therapeutische functie kunnen hebben. Ze pleit voor meer onderzoek zodat begeleid gebruik van drugs een verrijkende rol in het (dagelijks) leven kan krijgen. Ik ben voor. Niet omdat ik zo graag hallucinerend halleluja juich, maar omdat we toch al voortdurend van alles gebruiken om het leven te verbeteren. Dat kan een antidepressivum zijn, maar ook zoiets simpels als het dragen van mooie kleding (‘omdat ik me dan gewoon zelfverzekerder voel’). En na het dragen doe je die kleren in de wasmachine. Leven is verbruiken. De hedonistische bijsmaak temmen we door het zo netjes mogelijk te doen: we proberen kleding uit Bengalese slavenfabrieken te weren en draaien de was op eco-stand.

Drugs worden gebruikt, door starters, bankiers, junks. Door hippies en soldaten.

De burgeragenten die mijn vriendin overvielen rolden een netwerk van zeer actieve dealers op. Fijn voor hun carrière, maar de handel wordt er niet minder of mensvriendelijker van. Drugsgebruik schiet direct in excessen, omdat het zijn eigen verboden imago najaagt. Legalisering dooft die prikkel van heimelijkheid en brengt wellicht een nieuwe gebruiksvorm aan het licht. Vrijheid is ook een vorm van controle.