Opinie

NPO verbouwt het eigen muziekpodium

Floris Kortie, sidekick ‘Podium Witteman’ (NTR).
Floris Kortie, sidekick ‘Podium Witteman’ (NTR).

Kunst en cultuur moet meer dan voorheen een speerpunt van de publieke omroep worden. Maar dat is vooralsnog een werk in uitvoering, waarbij er veel gebroken wordt.

Neem nu de aandacht voor het International Film Festival Rotterdam (IFFR), kunstzinniger dan IDFA en het Nederlands Filmfestival. Aan die twee worden meerdere journaals en beschouwingen gewijd op NPO2. IFFR moet het doen met de uitzending van drie oudere films afgelopen vrijdagnacht, korte journaals online en vanaf vandaag, halverwege het festival, op de digitale zender NPOCultura. Dat is nogal marginaal.

Ingrijpend veranderde deze maand de aandacht voor muziek en kunst. Van de twee actuele culturele talkshows op NPO2 verdween Kunststof TV (NTR), de minst scherpe van beide. Daarmee belandt de hele last nu op de frêle schouders van Cornald Maas, die met zijn Opium TV (AVRO-TROS) naar de donderdag verhuisde. Te hopen valt dat daar dan iets minder nadruk op musical en lichte muziek gelegd gaat worden.

Het tijdstip van voorheen Kunststof, de zondagnamiddag, wordt nu ingenomen door het nieuwe Podium Witteman (NTR), opvolger van de rubriek NTR Podium, waarin concertregistraties en documentaires te zien waren. Ook exit Dieuwertje Blok en verslaggever Hans Haffmans, die plaats maken voor maar liefst 80 minuten live vanuit De Hallen in Amsterdam met Paul Witteman. Films en evenementen daargelaten komt dat bijna niet meer voor, een programma van een uur en twintig minuten op televisie.

Na twee afleveringen is het te vroeg om een oordeel te vellen, temeer daar kunstprogramma’s altijd lang nodig blijken te hebben om de juiste vorm te vinden. Het zou wel eens wat kunnen worden, want er worden nieuwe wegen ingeslagen, en dus verdwaalt er ook wel eens iemand.

Naast Witteman zijn er drie vaste ankers op dit podium: het hippe ensemble Fuse, waarin lachende dames met knalrode lippen zowel hot jazz als barok en Ravel met flair vertolken; de al even appetijtelijke sidekick Floris Kortie, met een rol die je kunt vergelijken met die van Luuk Ikink in RTL Late Night, over de waan van de dag; en achter de piano cabaretier Mike Boddé, de meest consistente en educatieve kracht van het programma.

Kortie reikt een thema aan („Is muziek altijd entertainment, zoals Wibi Soerjadi stelt?”) en mag een quizje presenteren à la Top 2000 à gogo.

Witteman roept dat de cello „hot” is en werpt de vraag op of de Matthäus Passion met al die bestaande koralen geen plagiaat genoemd moet worden. Waarom zijn er niet meer vrouwelijke dirigenten? En componeerde Anna Magdalena Bach de eerste cellosuite voor haar man?

Nee hoor, weet expert Maarten ’t Hart. Ze had geen tijd, want ze moest dertien kinderen baren. „Dertien?”, acteert Witteman verbazing.

Het is dat er op zulk hoog niveau en zo veel gemusiceerd wordt, want inhoudelijk is dit nog geen waardige vervanging van het oude NTR Podium. Maar het lef en de charme spatten er vanaf.

Witteman moet vooral kiezen of hij het versnipperde tempo van de 21ste eeuw wil omarmen of 19de-eeuws blijft mopperen op het onbenul van de wereld, zoals zijn ouders de Swingle Singers heiligschennis vonden. Beide opties staan open, maar niet tegelijk. Anders kan Boddé het best alleen af.