Huiveringwekkende hobo

Alexei Ogrintchouk moet haast wel de beste hoboïst van de wereld zijn. Maar hoe meet je dat? Op techniek, uitstraling, en muzikale nieuwsgierigheid behaalt hij volle scores. Wanneer hij in het Concertgebouworkest een solo speelt, vervaagt de omgeving. Zijn zeer fysieke spel – bezwerende bogen met de hobo, imponerende ademteugen – klinkt zelfs door op cd, getuige A 20th Century Recital. Meteen in de Sonate van Hindemith is het raak: een toon die lijkt te groeien en krimpen, scherpe sneetjes in het canvas. In de nog aansprekender Temporal Variations van Britten wordt samen met vader Leonid Ogrintchouk een bonte stoet aan personages opgevoerd.

De Tweede Wereldoorlog hangt als een schaduw over dit recital, met de soms grimmige Suite (1939) van de in Auschwitz vermoorde Pavel Haas en de Three songs without words (1952) van Paul Ben-Haim inclusief Sefardische melodie, huiveringwekkend mooi gespeeld.