Calefax heeft flauwe plot niet nodig om kinderen te betoveren

Enkele reis Mars
Enkele reis Mars foto Anna van Kooij

Op het podium staat een dikbuikige raket. Daaruit klinkt muziek. Mooie, laag-echoënde muziek. Dan ontdekken twee mannen het gevaarte. Er volgt een slapstickscène met geklop op ’t raketdeurtje en een ladder om mee binnen te komen.

Het eerste half uur van de muziekvoorstelling Enkele reis Mars is visueel en dramaturgisch moeizaam. Muzikaal zit het, met het aandeel van de vijf rietblazers van Calefax, meer dan goed. Het kwintet speelt wonderschoon. Maar waarom hetde musici zo lang in de raket moeten zitten waardoor er nauwelijks iets anders te zien is dan de buitenkant van het decorstuk, blijft raadselachtig. Deze topmusici verstaan met hun instrumenten uitstekend de kunst van het acteren. Als zij met zelfgemaakte blaasorgels als zuurstofflessen op de rug de raket verlaten, ontstaat een magische versmelting van ijle klank, beeld en acteerprestatie.

Met werken van o.a. Stravinsky en Schumann wordt de piepende, zoemende en krakende vreemde planeet onderzocht en bevochten. De nieuwsgierige en vastberaden uitdrukkingen op de gezichten van de musici raken precies de juiste toon in samenwerking met de spannende muziek, het bewegen en haperen van ledematen valt wrang in de passende, originele arrangementen voor hobo, klarinet, basklarinet, saxofoon en fagot. Op zulke momenten wordt voelbaar wat de kracht is van muziektheater voor kinderen.

Het is jammer dat die associatieve magie tussen spel en klank maar bij vlagen wordt bereikt. De voorstelling blijft teveel hangen in een magere plot over een planeet die een lelijk geluid voortbrengt en er, met dank aan een opblaaswolk, uiteindelijk toch in slaagt zich de harmonische klanken van de ruimtevaarders toe te eigenen.

Zo’n flauw verhalend aspect hebben deze vijf musici niet nodig. Hun muzikale en fysieke uitdrukkingsvermogen geeft ruimte aan de verbeelding en raakt emoties die de anekdote hemelhoog overstemmen.