Wie heeft nu wie geslacht bij vleesverwerker Vion?

Typische transfers of bonje in de boardroom, gesuikerde bonussen of verbroken beloftes? De jongste avonturen in de nieuwe firma.

Oeps, foutje. Uit het persbericht waarin de Brabantse slachter Vion het vertrek van topman Michiel Herkemij aankondigde, donderdag, is op te maken dat ze hem al eerder weg wilden hebben. Of dat de afscheidstekst in ieder geval klaar lag. „Eerder dit jaar liet de bestuursvoorzitter al weten ‘geen vleesman’ te zijn.” Aldus Vion, refererend aan een interview in deze krant, van september vorig jaar.

Herkemij, de voormalige topman van Douwe Egberts, trad een jaar geleden aan als hoogste baas van het geplaagde Vion. Het bedrijf was op sterven na dood, en dacht dat het goed zou zijn als een buitenstaander orde op zaken zou stellen. En een buitenstaander – dat was Herkemij. Zonder enige twijfel. Dat werd nog eens extra duidelijk in het interview. Niet alleen zei hij daarin „geen vleesman” te zijn, ook gaf hij volmondig toe dat hij dat slachten maar „heftig” vond. „Over dat slachten moest ik echt heenstappen, dat zeg ik eerlijk. Ik heb het verdrongen.”

En tot grote onvrede van de agrarische wereld zei hij óók nog dat hij liever een andere baan had gehad. Het was dat hij gebonden was aan Nederland, zei hij, en dat de banen hier niet voor het oprapen liggen. „Soms moet je iets doen wat je niet zelf zou hebben uitgekozen.”

Al na een jaar vertrekt Herkemij nu weer bij Vion. Je kunt ook andersom redeneren: pás na een jaar zijn Herkemij en Vion tot de conclusie gekomen dat het geen match made in heaven is. Herkemij gaat nu, aldus het persbericht, „weer doen waar mijn persoonlijke ambitie ligt: zaken doen met merken in een internationale werkomgeving”. En Vion kan dus op zoek naar een echte vleesman.