Opinie

Als ik een Marokkaan was dan zou ik boos worden

Vorig jaar schreef ik een stukje over rapper Appa (Rachid El Ghazoui), een wat vadsige jongen die me was opgevallen omdat hij tijdens pro-Gaza-demonstraties in Amsterdam en Den Haag het publiek opjutte met een betoog dat van de verdrukte indianen in Amerika, naar zionistische zwijnen, naar onderdrukte Afrikaanse broeders en zusters zwabberde om uiteindelijk te landen bij het idee dat Israëliërs – ‘de Joden’ – moderne Hitlers waren.

Gejuich van de doelgroep, meest Marokkaanse pubers.

Niet de allerslimsten overigens, dat merkte ik aan de reacties die ik kreeg op Facebook, ze kenmerkten zich door veel geschreeuw en nul argumenten, waarmee ik degene die meldde dat ik minder volgers dan Appa had en dus mijn bek moest houden te kort doe.

In de maanden die volgden kwam ik Appa steeds vaker tegen in de krant. Lange interviews waarin de interviewers manmoedig poogden om hem te begrijpen, want hé we hadden hier wel te maken met een representant van een groep die moeilijk te bereiken was. De ex-draaideurcrimineel mocht in zijn eigen straattaal leeglopen over racisme, discriminatie, Syrië en Palestina.

‘Als iemand me nu een miljoen zou bieden om nooit meer iets te zeggen over Gaza, dan antwoordde ik: stop die miljoen diep in je reet.’

Waarmee hij in ieder geval duidelijk maakte dat hij zich de mond niet liet snoeren.

Donderdagavond mocht hij aanschuiven bij ‘een debat’ tijdens een thema-uitzending van de NPO – Jouw vrijheid, mijn vrijheid – naar aanleiding van de aanslagen in Parijs.

Zijn bijdrage bestond uit ‘niet liegen niet liegen’ roepen, met zijn vingertje zwaaien, de burgemeester van Rotterdam uitschelden voor kontenkrabber – want ook van Marokkaanse afkomst – om daarna te schreeuwen dat iedereen ‘effe normaal en respectvol’ moest doen.

Veel geschreeuw, nul inhoud.

Maar wel heel voldaan om zich heen zitten te kijken alsof hij op punten had gewonnen.

Wie daar achteraan loopt is of onderontwikkeld of diep gefrustreerd.

Of allebei.

Het ergste was nog dat hij dacht dat hij voor een grote groep Marokkaanse jongeren sprak.

‘Ik ben met veel volgers, grote groepen.’

Als Marokkaan zou ik ontzettend boos worden, van zo’n schreeuwende domoor die claimt om namens jou te spreken. Dan word je pas echt gestigmatiseerd.