Kwijt

Georgina Verbaan

Zoeken naar spullen vind ik zonde van mijn tijd, maar ik doe het zo vaak dat ik me in een leven zonder zoeken waarschijnlijk stierlijk zou vervelen. Nu zijn er mensen die het hele leven een zoektocht noemen, en in zekere zin geldt dat voor mij ook – alleen niet naar innerlijke rust, zingeving, of de numerologie van de naam van mijn kat en de diepere betekenis daarvan.

Ik, en ik weet dat ik hier niet alleen in ben, zoek sleutels, harde schijven, mijn auto, een komkommer, de haarborstel, schoenen, koffers, een Dorabeker, mijn jas, de kat, het exacte tijdstip en de locatie van een afspraak met iemand van wie ik de naam ben vergeten in mijn mail, de strijkbout, mijn telefoon/laptop/iPad, het dekbed, de titel van die tekenfilm over dat mannetje – hoe heet ’ie nou? – dat op een stok rondspringt en naar regenbogen reist – puntje van mijn tong – in een houten raket met pratende dieren?

Wanneer ik twee uur voordat ik weg moet opsta, lijkt alles de eerste anderhalf uur goed te gaan. Dit verandert echter een kwartier voor ik weg moet. Dan is er iets kwijt.

„Nou, dit is raar”, zeg ik dan altijd, terwijl dat niet zo is. De sleutels, bijvoorbeeld, moeten van mij namelijk beneden in een lade worden opgeborgen, maar dat vergeet ik wanneer ik binnenkom en ik herinner me dat pas als ik ze, bijvoorbeeld, in de badkamer tegenkom wanneer ik een haarelastiek uit mijn broekzak opdiep, waarop ik ze even neerleg op ‘een handige plek’ waarvandaan ik ze zodadelijk weer op zal pikken om ze naar de juiste plek te transporteren. Maar dat laatste gebeurt nooit, en de handige plek blijkt vaak naast de doperwten in de diepvrieslade, tussen de handdoeken in de kast, onderin een plastic tasje van de dierenwinkel tussen koekwikkels of op de cv-ketel.

Ook heb ik weleens huilend voor de wasmachine gezeten. Toen betrof het mijn telefoon, dacht ik. Maar die bleek ik gewoon in mijn hand te hebben.

Maar er is hoop voor ons (geef alstublieft toe dat u zich hierin herkent), op het gebied van de opsporing van zoekgeraakte voorwerpen zijn er verschillende mogelijkheden. De handigste lijken mij bluetoothtrackers. Dat zijn sensoren (helaas te groot voor het cijfer 3 van een toetsenbord) die je op je spullen en huisdieren kunt plakken. Met een app op je telefoon (hier zit een bepaald risico aan, maar als je je laptop niet kwijt bent is de telefoon ook zo weer gevonden met een app) kun je dan op zoek naar wat je mist. Ik heb hier al vaak over gelezen en weet precies waar ik het kan bestellen, maar het is net als met de aanvraag voor een parkeervergunning en de ‘NEE-NEE-sticker’: ik vergeet het steeds. Oeh, wacht.. Dr. Snuggles!