Met elfduizend de plomp in voor een jaar vol voorspoed

Tosca Niterink en haar dans- en wandelpartner Anita Janssen roeien, wandelen en scooteren de Ganges af. Ze doen op de Achterpagina wekelijks verslag.

Kinderkaalscheerritueel aan de Ganges.
Kinderkaalscheerritueel aan de Ganges. Foto Anita Janssen

We hebben een flink stuk geroeid, met de trein, via Kanpur, naar Allahabad. Miljoenenstad Kanpur aan de Ganges is trouwens geen echte aanrader. Met zijn honderden stinkende leerlooierijen die hun giftige zware metalen rechtstreeks in de Ganges dumpen. Er worden dingen gefluisterd over misvormde baby’s en over tientallen miljoenen waterzuiveringssubsidiegelden die zomaar verdwenen zijn. Gek hè? In zo’n prachtig land! Nu ja, misschien vindt iemand het op een dag nog wel terug. Ja toch!

We zitten in het duurste hotel van Allahabad (50 dollar per nacht) en eindelijk eens verwarming op de kamer, want het is hier net zo koud als in Nederland en al dagen buitengewoon mistig.

Iets wat de taferelen aan de Ganges met een mystieke, haast sprookjesachtige zweem omhult. Het is namelijk ‘Magh Mela’, een jaarlijkse heilige feestweek, waarin het massaal groepsbaden in de rivier topic van de dag is. De laatste twee dagen, Makar Sankranti genaamd, zijn het allerheiligst. Als je je op deze dagen in het water onderdompelt en je mond ermee spoelt, worden al je zonden weggewassen en heb je recht op een jaar van voorspoed.

Dit jaar gingen er elfduizend mensen de plomp in en Annie en ik mochten erbij zijn! Dat kan best, want de Ganges is hier heel breed, er komen maar liefst drie rivieren samen; de Yamuna, de Ganges zelf natuurlijk en de Saraswati. Die laatste is een mythische rivier die onder water stroomt en door de gelovigen ‘gevoeld kan worden’.

Leuk om te weten is dat de Yamuna door Delhi stroomt en dat daar elke dag 3.296 miljoen liter ongezuiverd rioolwater in de rivier wordt geplompt. Je staat er versteld van hoe ze dat zo precies kunnen uitrekenen. De mens is toch altijd weer tot heel wat in staat.

Het mooie is dat het punt waar al dit water bij elkaar komt de heiligste plek is om te baden, dus het is dringen op de vierkante meter. Ik zat me (rillend in een bootje met twee jassen over elkaar aan) te verbazen over hoe jong en oud zonder aarzelen het smerige ijskoude water instapten. Ze zijn hier zo vol devotie en overtuigd van het feit dat de heilige rivier zichzelf reinigt, dat ik bij geen enkele magere opoe een spoor van kippenvel op het lijf kon ontwaren. Ik zag ze allemaal met een gelukzalig gezicht met hun magere platvoeten (Indiërs hebben allemaal platvoeten) de stinkende modderdrab in stappen. Ze vergaten zelfs naar ons te staren, want wij baren nog steeds heel wat opzien.

De foto van Annie stond een paar dagen terug in de krant omdat er een toerist was gesignaleerd op de Magh Mela. Al die van heinde en ver toegestroomde badgasten en feestgangers verblijven trouwens in tentenkampen in de modder. Het lijkt op de beelden die je op het Journaal wel eens ziet van vluchtelingenkampen na een overstroming. We blijven ons verbazen en we genieten!