Kraftwerk vernieuwt zich niet meer

The Mix was het album waarmee Kraftwerk zich in 1991 klaarstoomde voor het digitale tijdperk. Bij de overgang van analoge naar digitale apparatuur in hun Klingklangstudio in Düsseldorf stelden ze een album samen uit oud materiaal, om te oefenen met de nieuwe samplers en MIDI-apparatuur, en ook om hun rechtmatige plek in de pophistorie te claimen als pioniers van de elektronische grondbeginselen van hiphop en techno.

De tragiek van hun ontzagwekkende status als popvernieuwers is dat Kraftwerk links en rechts werd ingehaald door nieuwe ontwikkelingen. Hun muziek is statisch, bij de met mankracht op het podium gehesen paspoppen van The Robots zelfs helemaal uit een kastje, en met hun knullige computergraphics houd je een gamer van nu niet meer bij de les. De motion capture-body suits van de bandleden bleken zinloos, want ze werden niet gebruikt om hun bewegingen te registreren in computeranimaties.

Het lijkt erop dat Kraftwerk zich niet meer ontwikkelt. Voor de 3D-show van The Mix werden hun bekendste nummers door elkaar gehusseld. Muziek en visuals waren hetzelfde als een jaar geleden in de prachtige retrofuturistische ambiance van het Evoluon.

Daarbij vergeleken is Paradiso een gewone rechthoekige concertzaal, waar de 3D-snelweg bij Autobahn geprojecteerd werd op een te klein doek om op te kunnen gaan in de illusie.

Is Kraftwerk een museumstuk? Nee, want er waren momenten dat de vier mannen achter hun lichtgevende kastjes de slag naar het heden maakten.

De zachtjes pulserende instrumental Airwaves van het album Radio-Activity werd onverwacht opgestuwd naar enerverende techno. In Tour de France kreeg de gestaag doorfietsende machine van Ralf Hütter en zijn mannen een menselijk gezicht, met een langzaam in volume opgevoerde beat die niet misstaan zou hebben op een hedendaags dancefeest.

Bij een starre show die in feite een herhaling van een herhaling was, waren het de noodzakelijke lichtpuntjes.