Weinig subtiel, wel mooi

‘Wat een patserbak!’, zegt Serena tegen haar vriend Massimiliano in de Italiaanse film Il capitale umano (‘Menselijk kapitaal’). Ze heeft het over de zwarte SUV, met de kreet f*** you op de achterkant, die een cruciale rol speelt in de plot. Met de auto wordt in de proloog een fietser van de weg gereden, waarna deze zwaargewond in het ziekenhuis belandt. Het draait vervolgens om de vraag wie de auto tijdens het ongeluk bestuurde.

Dat geeft de film van Paolo Virzì, winnaar van zeven David di Donatello’s – het Italiaanse equivalent van de Gouden Kalveren – een thrillerstructuur. Maar het gaat Virzì eigenlijk vooral om de schildering van twee milieus, die met elkaar verbonden worden door Serena en Massimiliano.

Virzì drijft de spot met alle klassen. Iedereen heeft zo zijn, meestal materialistische, belangen, ten koste van elk greintje moraal. Een boodschap die er net te dik bovenop ligt.

Hoewel mooi gemaakt, met soepele camerabewegingen, fraaie locaties en een sterk acteursensemble, is de satirische insteek van Virzì te weinig subtiel om echt te verrassen.

Toch laten de vele sterke scènes je deze tekortkomingen bijna vergeten.