Warrig, chaotisch, zielig

Homies uitzitten: het is alsof je toekijkt hoe een groep goedwillende acteurs zich in het zweet werkt om een lek luchtbed op te pompen. Zij maar pompen. En dat luchtbed maar leeglopen. Zielig gewoon.

Het is curieus, maar zeker niet verboden, om 17 jaar na Lock, Stock and Two Smoking Barrels een misdaadkomedie in Guy Ritchie-stijl te maken.

In Homies moeten vier non-valeurs uit de grachtengordel een partij cocaïne zien te verkopen voor een Russische gangsterbende. Held is Timo (Robert de Hoog), die aan een vage app werkt en wiens vriendin er terecht vandoor is met een oversekste muziekproducer. Het begint best aardig, met studentenhumor over snuifwaar, afrukken en meisjes, maar gaandeweg gaat alles naar de verdommenis. Grappen zijn geforceerd, personages vervelend, scènes warrig, tot alle fut er echt uit is in een chaotische finale.