Leugentjes bij je sollicitatie

Ja, ook ik heb een passie voor verzekeringen!

Foto EPA

“Ik heb je brief gelezen en ik had nog wat kleine vraagjes naar aanleiding daarvan. Allereerst, hartstikke leuk dat je gereageerd hebt op de vacature, maar nu las ik in je cv dat je eigenlijk journalist bent… en ik vroeg me af, hoe moet ik dat zien?”

Zo sprak de recruiter opgewekt door de telefoon.

Nadat ik had uitgelegd dat ik inderdaad als journalist was opgeleid en schreef aan mijn vierde roman, maar dat het mijn werkelijke droom was om als telefonisch adviseur te werken bij een middelgrote verzekeraar, zuchtte de recruiter opgelucht. “Kun je ook uitleggen waar je passie voor verzekeringen vandaan komt?”

Een vast salaris

Mijn passie voor verzekeren kwam voort uit mijn hunkering naar een vast salaris en de hoop dat ik met mijn eerdere ervaring hier makkelijk werk in zou kunnen vinden, maar dat was geen sociaal wenselijk antwoord. Hier werd er duidelijk van uitgegaan dat verzekeren net zoals schilderen, schrijven of componeren een passie was.

Ik antwoordde daarom dat ik hield van een veilige wereld en dat verzekeringen daarbij hielpen. “Uitstekend, echt uitstekend”, zei de recruiter goedkeurend.

Ik moest denken aan een artikel dat ik ooit las in tijdschrift Intermediair, waarin een HR-directeur een opleiding predictive profiling volgde. Doorgaans gebruikt door de recherche om boeven te doorgronden, maar door deze geëngageerde HR-directeur aangewend om door fantasieverhalen van sollicitanten te kunnen prikken.

Het was een druilerige dinsdagochtend toen ik me meldde voor het assessment. We werden uitgenodigd ons voor te stellen en uit te leggen waarom het ons zo ontzettend leuk leek om voor een verzekeraar te werken. Wat bedoeld was als een vriendelijke kennismaking ontaardde al snel in een grimmig potje ik-ga-op-vakantie-en-ik-neem-mee.

“Ik ben Wessel, ik ben 33 jaar en ik houd ervan om mensen te verzekeren.”

“Ik ben Tineke, ik ben 30 jaar en ik houd ervan om mensen te verzekeren en ik vind het ook leuk om ze te informeren.”

Waarover Tineke mensen wilde informeren bleef in het midden, maar dat was geen probleem.

Jordy zei:

“Ik houd van mensen verzekeren, van mensen informeren én ik vind het prettig om uit te leggen wat onder dekking valt”.

Een ongeloofwaardige situatie

De recruiter maakte driftig aantekeningen. Het scheen haar niet op te vallen dat we toch wel in een ongeloofwaardige situatie waren beland:

“Ik houd van mensen verzekeren, informeren… dekking uitleggen… tussenpersonen raadplegen, met meerdere systemen werken en… o ja, ik houd van werken in een team.”

De recruiter hief haar hoofd op:

“Zeg eens Willem, jij gaf aan dat je hiervoor manager bent geweest van een winkelketen, lijkt het je niet een stap terug om nu achter de telefoon te kruipen?”

Ik nam een slok koffie terwijl Willem zijn keel schraapte en zei:

“Nee, ik weet nog dat mijn secretaresse een keer een ochtend ziek was en dat ik toen zelf de telefoon heb opgenomen, ik vond dat directe contact heel prettig.”

De recruiter:

“Dus we zijn jou niet kwijt als iemand jou een managementpositie aanbiedt?”

Willem schudde zijn hoofd. Net zoals Darren zijn hoofd had geschud toen ze hem vroegen of hij met zijn master in Europese studies niet te weinig uitdaging zag in een baan als deze en de vers afgestudeerde psychologe Tineke haar hoofd had geschud toen ze haar vroegen of ze het geen probleem vond om ook in het weekend te werken, aangezien ze net een baby’tje had gekregen. Het leek Tineke juist leuk omdat ze dat niet gewend was en van nieuwe uitdagingen hield.

Aanbevolen: de politiemethode

De HR-directeur uit Intermediair die onder de noemer human profiling zijn politiemethode van harte aanbeval aan andere HR-professionals en ondernemers had in het artikel enthousiast gesproken over micro-expressies: “Geoefende observanten kunnen tekenen van bedrog en andere emoties waarnemen.” Ik wil me er nog steeds sterk voor maken dat gezond verstand hier ook bij van pas zou komen.

Vrijwel iedereen aan die tafel was overgekwalificeerd waardoor het solliciteren gezien zou kunnen worden als een macro-expressie. Iedereen zat er voor het brood op de plank en ik vroeg me af of iemand die eerlijke antwoorden wil, niet eerlijke vragen moet stellen, zoals: “Luister, ik begrijp dat je hoger opgeleid bent en als je ergens anders drie keer zoveel kunt verdienen met werk dat je leuk vindt, je vertrekt, maar hoeveel tijd zou je de werkgever gunnen om je te vervangen?”

Een eerlijke vraag verdient een eerlijk antwoord. “Aukelien, zou jij nog een keer je passie voor verzekeren uit kunnen leggen?”

“Ik houd er gewoon enorm van om mensen te helpen en volgens mij zijn mensen geholpen met een goede verzekering.”

Maar zo kan het natuurlijk ook gaan