De sprookjesachtige en mythische kracht van de natuur

Ellie Davies: Stars 8
Ellie Davies: Stars 8 Sophie Maree gallery

Zolang je maar op de paden blijft is er niks aan de hand. Dwaal je dieper het bos in, dan weet je het nooit. Die scherpe takken, het zompige mos onder je voeten, het fletse zonlicht getemperd door een dicht bladendak. Voor je het weet ben je je oriëntatie kwijt. In Nederland kennen we dit gevoel niet – hier is een bos iets waar we op zondagochtend met een Natuurmonumenten-app in onze ANWB -windjacks doorheen stampen, samen met honderdduizend andere Nederlanders.

Engeland daarentegen, waar de fotografe Ellie Davies (1976) vandaan komt, kent nog echt uitgestrekte wouden, oerbos zelfs, waar verdwalen en geen mens tegenkomen tot de mogelijkheden behoren. Het ligt voor de hand dat zo’n omgeving iets doet met de mensen die daar vandaan komen. Dat die ze ontvankelijker maakt voor het mythische, het sprookjesachtige en de kracht van de natuur.

Ellie Davies groeide op in de buurt van natuurpark New Forest, en maakte bomen en bossen tot thema van haar werk. Ze spande er wollen draden (Knit One, Pearl One, 2011) en schilderde jonge stammen in felgeel of karmijnrood om ze van hun natuurlijke achtergrond te isoleren (Smoke and Mirrors - Heathland Series, 2013). Ze vond geïmproviseerde hutjes (Dwellings, 2013), blies rook tussen de bomen door (Between the Trees, 2014) en liet een fel licht op een open plek schijnen – wat die plek een onheilspellende lading geeft (The Gloaming, 2011).

In haar nieuwste werk Stars combineert Davies oude boslandschappen met foto’s van sterren – onder andere de Melkweg, het Norma Cluster en de open sterrenhoop NGC 346, waarin zo’n 70.000 sterren zijn waargenomen door de Hubble ruimtetelescoop.

Het levert magische foto’s op, die ons niet alleen doen beseffen hoe vergankelijk die bossen zijn (net als de sterren) maar die ons ook dat bijna kinderlijke gevoel geven dat er echt, nog steeds, iets te ontdekken valt. Iets wat nog niet is vastgelegd in kaarten en apps maar kan worden ervaren door eens langer en dieper die bossen in te wandelen. Het liefst alleen.