Happy Hooker

Een dag uit het leven van een prostituee is niet te beschrijven. Het is namelijk elke dag anders achter het raam, vertelt Felicia Anna (28). Dat is haar echte noch haar werknaam. Haar vriend werkt ‘gewoon’ in de IT en ze wil hem beschermen tegen gekke blikken. Meestal begint ze ’s avonds rond tien uur en gaat ze tegen vier uur weer weg. Wanneer ze klanten heeft, gaat de tijd snel (50 euro voor een kwartier, vaak korter als hij eerder komt. „Klaar is klaar”), maar als ze veel moet wachten gaat ze eerder naar huis.

Sinds ze in 2010 uit Roemenië naar Nederland is gekomen, zijn er steeds minder klanten. „De crisis.” Maar we zitten niet tegenover elkaar om over economische zaken te praten. Ik vroeg haar om mij te ontmoeten, omdat de EO-documentaireserie Jojanneke in de prostitutie zo veel stof doet opwaaien. Elke week praat journalist Jojanneke met gedwongen prostituees. Critici zeggen dat haar alarmerende cijfers niet kloppen, op internetfora klagen werkende dames dat ze door negatieve beeldvorming nooit onder het stigma van ‘zieligerd’ uitkomen. Ik weet niet wat de waarheid is, maar sommige mythes worden zo hard onderuit geschopt dat je ze meteen weer overeind moet helpen. Bij dezen: de Happy Hooker.

Ik ga niets zeggen over haar uiterlijk. Omdat iedere glitter, piercing of getekende wenkbrauw te veel in het beeld zou passen dat je al in je hoofd hebt.

Stereotypen, dat is waar Felicia Anna aan wil ontsnappen. Zodat ze op het vliegveld niet steeds uit de rij wordt gehaald om te worden ondervraagd door een officier die denkt dat ze in haar peeskamer woont.

Zodat ze niet als ‘possible victim’ wordt geregistreerd, ook al heeft ze aan de douanier uitgelegd dat ze uit eigen overweging op de Wallen werkt. Ze rekent uit: „Ik ga vier keer per jaar naar huis. Elke keer word ik ondervraagd. Ze registreren me elke keer, waar denk je dat die alarmerende cijfers vandaan komen?”

Zodat mensen begrijpen dat het moeilijk is om te stoppen met dit werk, juist omdat ze zoveel vrijheid geniet. Geen baas, haar eigen schema.

Wanneer ze zegt dat elke dag anders is, herinnert ze me aan mijn neef die uitlegt waarom hij bij de politie wil. Wanneer ze zegt dat ze voortdurend nieuwe mensen ontmoet, herinnert ze me aan de psychologiestudent die zegt: ik wil iets met mensen doen.

Als ze hulp nodig heeft, zal ze die vragen. Daarvoor is ze nu juist naar Nederland gekomen: omdat het legaal is, kan ze de politie bellen wanneer nodig.

Als er een nieuwe vrouw in het raam naast haar staat, geeft ze tips: glimlachen. Wegdraaien als je iemand niet wilt. Sowieso: nooit iets doen wat je niet wilt.

Graag nodigt ze de burgemeester uit om met de dames te praten. „Hij is welkom, maar hij komt niet.” Nog geen vijftien minuten.