‘La Dietrich’ zingt Amsterdam opnieuw toe. Live, zoals zij het wilde

Volgende week brengt een keur aan artiesten een reconstructie van het laatste optreden van Marlene Dietrich in Carré.

Dietrich tijdens haar optreden in Carré (1975) met glitterjurk en mantel van zwanendons.
Dietrich tijdens haar optreden in Carré (1975) met glitterjurk en mantel van zwanendons. Foto Aat Tack

In een gekoelde, langwerpige kist in de Deutsche Kinemathek te Berlijn ligt hij veilig weggeborgen: de beroemde, glanzende glitterjurk die Marlene Dietrich droeg tijdens haar optredens, onder meer in Amsterdam. De met glanzende steentjes bezaaid jurk is kwetsbaar. Het ranke tule aan de hals is zo ragfijn en haast door de tijd vervlogen, dat een aanraking desastreus kan zijn.

Toch mocht de Nederlandse zangeres Wilma Bakker met een cameraman de jurk filmen. „De witte kist ging open, vloeipapier werd opzij geschoven en daar kwam de jurk tevoorschijn”, vertelt ze. Ze is zojuist teruggekeerd van het Berlijnse museum waar ze de Marlene Dietrich Collection bewonderde.

Volgende week brengt Wilma Bakker met een keur aan artiesten een eenmalige hommage aan de legendarische Duits-Amerikaanse Marlene Dietrich (1901-1992), die op 27 januari precies veertig jaar geleden in Theater Carré optrad. Kort daarna raakte ze tijdens een tournee in Australië ten val. Ze breekt een van haar fameuze benen en zal nooit meer in het openbaar verschijnen. Ze trok zich terug in een appartement in Parijs. Het eerbetoon speelt zich af in de foyer van Tuschinski, een theater waar Dietrich optrad in de jaren zestig.

Behalve de jurk droeg Dietrich tijdens het Amsterdamse optreden een mantel van zwanendons. „We hebben contractueel moeten vastleggen dat we steentjesjurk en mantel alleen tijdens de hommage vertonen”, aldus Bakker. Ze is al jarenlang door Dietrich geboeid. Ze toert door ons land met La Dietrich, een voorstelling die ze „cinematheater in nachtclubsfeer” noemt. Ze is geschoold in de wat rauwe stijl van het spreekgezang uit de jaren twintig.

Ook de Hommage Marlene Dietrich voltrekt zich in de nachtclubsfeer. De Andors Jazzband begeleidt de bezoekers op een muzikale reis verder dan Berlijn alleen, ook naar Hollywood, Las Vegas en Côte d’Azur. Ceremoniemeester is filmexpert Michael Helmerhorst. Hoewel Bakker nauwkeurig onderzoek heeft gedaan naar de avond van het laatste optreden in Carré, blijkt dat er weinig is vastgelegd. „Dietrich wilde geen opnames van haar optreden”, zegt Bakker. „Haar zang moest live ondergaan worden. Net als zij zal ik een glitterjurk dragen. We zingen liederen van haar, zoals Ich bin von Kopf... en Ich hab’ noch einen Koffer in Berlin. Als ik Lili Marlene zing, springen we terug in de tijd. We nodigen fans uit die over Dietrich vertellen. Sommigen hebben haar gekend. Er is een Nederlandse verzamelaar die haar schminkkoffer bezit. Ik zet mijn lage, als doorrookte stem in en maak het publiek in het Duits duidelijk: „Chicago hatte vielleicht seine Gangster und wild wild Women, aber das echte Sodom und Gomorra lag an der Spree, Berlin!”’