Onweerstaanbaar aangenaam

De knusheid van Miss Marple met een vleugje Morse eist niet veel van de kijker.

De knappe dominee Sidney Chambers (James Norton) worstelt met liefde, whisky en moordzaken. Zijn parochietaken kan hij nog wel eens vergeten.
De knappe dominee Sidney Chambers (James Norton) worstelt met liefde, whisky en moordzaken. Zijn parochietaken kan hij nog wel eens vergeten.

Verwacht aanstaande zaterdag op NPO 2 geen bloederige moorden, geen Scandinavische thriller, noch Amerikaanse spionagetaferelen of psychologische spanning.

Grantchester is een oer-Engelse detective. Knus. Onweerstaanbaar aangenaam. Father Brown ontmoet inspecteur Morse in de plezierige setting van een Miss Marple-achtig dorp in de jaren vijftig. Waar de dominee begroet wordt door de dorpelingen, zijn kerk vol zit en de pub eveneens. Waar geroeid wordt op de Cam, geluierd in zomerse weiden, heerlijke jazz klinkt, en een puppy met de naam Dickens rondspringt. En – oh ja – er valt af en toe een dode. Maar in tegenstelling tot Midsomer Murders zijn dat er niet veel. Grantchester, vijf kilometer ten zuiden van Cambridge, staat sinds 1912, toen een aan heimwee lijdende Rupert Brooks het gedicht ‘The Old Vicarage, Grantchester’ schreef, symbool voor het green and pleasant Engeland en nostalgie:

„Zeg, is Schoonheid er nog te vinden? En Zekerheid? En Stille vriendelijkheid? Enorme weiden, om te vergeten de leugens, de waarheden, en pijn? Staat de Kerkklok nog op tien voor drie? En is er honing bij de thee?”

De serie is gebaseerd op de boeken van James Runcie, zoon van de wijlen aartsbisschop van Canterbury, en wordt geproduceerd door Diederick Santer, zoon van de voormalige bisschop van Birmingham (en een Nederlandse moeder). De hoofdrol – een anglicaanse dominee – wordt vertolkt door James Norton, die theologie studeerde in Cambridge. Toch leidt dit in de serie niet tot religieuze verhandelingen over moord als zonde. Dominee Sidney Chambers sluit weliswaar iedere aflevering af met een preek, en worstelt met gevoelens van jaloezie en liefde. Maar Grantchester moet gezellig blijven, dus bestaat zijn worsteling uit gepeins boven de typemachine en iets te veel whisky en zorgen interventies van een bitse huishoudster voor verlichting bij de kijker.

In ieder geval wordt al snel duidelijk dat Chambers parochietaken graag laat zitten. Natuurlijk om moorden op te lossen, maar ook om met de knappe en rijke Amanda te flirten – een relatie die gedoemd is te mislukken. De bromance tussen Chambers en de norse detective Geordie Keating (Robson Green) heeft meer kans van slagen. In aflevering één wordt Keating door de dominee nog tegen zijn zin betrokken bij een zelfmoord die een moord blijkt te zijn. Boven een spelletje backgammon in de pub wordt de vriendschap vervolgens verzegeld.

Interessant is de vraag waarom Chambers voor de kerk koos. Maar de flashbacks naar de Tweede Wereldoorlog zijn te kort om te duiden of de verschrikkingen destijds wellicht de reden zijn. Een klein beetje wordt onthuld in aflevering zes, wellicht dat serie twee – al besteld door de Britse zender ITV – doorgaat op het verleden van de dominee en het karakter iets meer diepte krijgt.

Grantchester eist weinig van de kijker, ook omdat de moordzaken snel – driekwart van de tijd van een aflevering van Inspector Morse of Midsomer Murders – worden opgelost. Maar erg is dat niet. Dit is gezellige televisie, en getuige de gemiddeld 6,6 miljoen Britten die per aflevering keken, heeft de kijker daar ook zin in. Dit is televisie om bij weg te dromen. Niet het minst doordat de dominee wel héél erg knap is.