Fraai spiegelbeeldig duet in traditioneel ‘Los Invitados’

Belén Maya in ‘Los Invitados’.
Belén Maya in ‘Los Invitados’. Foto Felix Vazquez

Weglopers! Onwillekeurig ga je dan toch weer even recht op de stoel zitten. Waarom werd de voorstelling Danza 220V vier flamencoliefhebbers te veel? Te weinig traditionele flamenco? Maar de tienjarige Flamenco Biënnale staat toch bekend als podium voor de meer vooruitstrevende stromingen binnen het flamencosegment? Stoorde de elektronische muziek, de exercities met stem en wasbord, het vlechtwerk van drie dansers die elk een stijl vertegenwoordigen; van flamenco (David Coria, die de zieke Rafael Estévez verving), Spaanse klassieke dans (Valeriano Paños) tot een meer algemeen hedendaags idioom (Antonio Ruz)?

Wat het ook geweest moge zijn, anders is Danza 220V wel. Al was het maar om de tafel met elektronica achter op het toneel, waar ‘Artomatico’ zijn soundscape produceert. De drie mannen beginnen op een golfslag van klanken te bewegen, creëren gedurende de voorstelling zelf ritmische geluiden, zangeres Sandra Carrasco samplet een vocale fantasie. En ze dansen; een trio, waarin de drie mannen in bijna ononderbroken contact blijven, korte soli in eigen stijl, een synchroon nummer die de verschillen in bewegingskwaliteit mooi belicht.

Duidelijk is de invloed van innovator Israél Galván te herkennen, die met zijn experimenten het exclusieve flamencosegment definitief is ontstegen. Bekeken vanuit het perspectief van de hedendaagse dans is Danza 220V zo ver nog lang niet, maar deze expeditie wekt wel verwachtingen.

De opening van de vijfde Flamenco Biënnale was minder innovatief. In Los Invitados geeft de razend populaire Belén Maya ruim baan aan drie zangers en een zangeres, allen met een indrukwekkend, (nog) niet stuk gezongen stemgeluid. Naast twee gitaristen treedt ook de jonge bailaora Ana Morales in een paar nummers op.

Het fraaist daarvan is het duet waarin de dames spiegelbeeldig manipuleren met de bata de cola, de lange sleep van hun jurk. Opvallend is het contrast tussen de aangezette emoties van Belén en het naturel van Morales.

Belén, dochter van dansersechtpaar Mario Maya en Carmen Moura, droeg Los Invitados op aan haar vroeg overleden moeder, wier afwezigheid met enige belegen dramatische middelen (lege stoelen, een boven het toneel zwevende flamencojurk, filmprojecties – die nieuwsgierig maakten!) wordt aangeduid. Waarschijnlijk verklaart de opdracht aan haar moeder het relatief traditionele karakter van de show van Belén Maya, die net als Galván tot een generatie van vernieuwers behoort.