Beau idéal

Schrijfster Pia de Jong verhuisde met haar gezin van Amsterdam naar Princeton, in de Verenigde Staten. Ze schrijft over wat haar opvalt.

Illustratie Eliane Gerrits

Breaking news. Op de televisie een standaardscène in Amerika. Een met geel plastic lint afgezette straat. Politieauto’s met zwaailichten. Buurtbewoners die voor de camera stamelen dat ze het niet kunnen geloven. Een conciërge in alle staten. Binnen is een moord gepleegd.

Geen ongebruikelijk tafereel in New York, maar wel voor deze chique buurt waar anders nooit wat onbetamelijks gebeurt. Een succesvolle hedgefondsmanager is dood aangetroffen in zijn dure huis. In zijn hand een pistool geklemd. Maar niemand gelooft dat dit zelfmoord is. Zijn dertigjarige zoon wordt al snel verdacht.

Er verschijnen foto’s van de vader, een zeventigjarige in een goedzittend pak. Hij heeft een huis in de Hamptons en is een graag gezien lid van exclusieve clubs. Buurtgenoten, meteen voor de camera gehaald, zijn ontdaan. Vermoord, in zijn eigen huis, hoogstwaarschijnlijk door zijn eigen zoon. Dat moet iets met geld te maken hebben.

Opeens zie ik mijn eigen buurman in beeld verschijnen. Is hij het echt? Jawel, die bril, dat groene jasje. „Hij was de beau idéal van een Princetonstudent”, zegt hij voor de camera. „We waren klasgenoten. Hij kon alles: was goed in sport en excelleerde op school. Zijn leven was één succes. Een betere vriend kon je je niet wensen.” Of hij het wel eens over zijn zoon had? „Nee, nooit.”

Terwijl CNN de zoektocht naar de zoon in beeld brengt, verschijnen artikelen met achtergrondinformatie al op internet. Het gaat om een blonde jongen, net als zijn vader atletisch en knap, en eveneens afgestudeerd aan Princeton. Maar in tegenstelling tot zijn vader heeft hij nooit hoeven werken voor zijn geld. Hij leidde een leven van een socialite, een vertrouwde aanwezigheid op New Yorkse gala’s. De beste pakken, handgemaakte schoenen, en altijd met een mooie dame aan zijn arm.

Hoe verder dit verhaal zich ontvouwt, hoe meer ons een blik wordt gegund in de wereld van de peperdure kostscholen, elite-universiteiten en exclusieve New Yorkse clubs, die het gebruikelijke pad markeren naar rijkdom en succes, maar dit keer in een serie mislukte baantjes eindigde. Lang duurt het niet voor er gespeculeerd wordt over het conflict tussen vader en zoon. Senior zou niet langer de huur willen betalen voor het prijzige appartement van junior. Ook wilde hij zijn maandelijkse toelage terugschroeven.

Trustfundkinderen. Het komt niet in ze op te werken voor hun geld. Het is gemakkelijker om je vader lief aan te kijken. Of hem, als je op een dag je zin niet meer krijgt, onder druk te zetten. De pers kan geen genoeg krijgen van deze vadermoord in de hoogste kringen. Niets mooiers dan een jaloersmakend succesverhaal dat in tragedie eindigt. Een moderne Icarus in Manhattan (en Oedipus in dit geval). De krant schrijft verlekkerd dat volgens onderzoek rijke kinderen gemakkelijker van hun ouders stelen dan arme.

De zoon wordt diezelfde avond nog gearresteerd. In zijn appartement ligt een voorraad kogels die in het pistool passen waarmee de dodelijke schoten zijn afgevuurd.

Mijn buurman laat me de volgende dag een foto zien van zijn overleden jaargenoot. Een knappe man leunt tegen de veranda van een prachtig buitenhuis. Zijn smoking zit perfect, zijn haar glanst in het zonlicht. In zijn hand nonchalant een gin tonic. Hij zou een gast kunnen zijn op een feest van Jay Gatsby. Het uiterlijk, de opleiding, de manieren – het toonbeeld van een perfect leven.

Het script voor de nieuwste film van Woody Allen heeft zichzelf geschreven.