Opinie

Sluiers of tatoeages, liefde is een mythe

Geert ruikt en voelt in ‘Boer Zoekt Vrouw’ (KRO).
Geert ruikt en voelt in ‘Boer Zoekt Vrouw’ (KRO).

Zondagavond is het enige moment van de week dat in mijn straat alle parkeerplaatsen bezet zijn. Iedereen is thuis. Studio Sport, dacht ik vroeger. Tegenwoordig bewaren alle zenders hun lekkerste programma voor de zondagavond.

Je hoeft niet eens meer te kiezen, want alles valt ook uitgesteld te bekijken. Om half negen zijn tegelijkertijd de series Homeland (BNN/NPO3) en Moordvrouw (RTL4) te zien, maar ook twee realityshows over liefde buiten je comfortzone: Boer Zoekt Vrouw (KRO/NPO1) en Onze Man in Teheran (VPRO/NPO2).

De eerste aflevering over het dagelijks leven in Iran van Thomas Erdbrink, correspondent van NOS, The New York Times en NRC, en zijn Iraanse echtgenote Newsha, doet reikhalzend uitkijken naar de volgende. Regisseur Roel van Broekhoven dringt onverwachts diep door tot een samenleving waar niets mag en alles kan. Het echtpaar kibbelt over transculturele misverstanden, maar ook over de mate van vrijheid in het bespreken van merkwaardige beslissingen van een ayatollah. We zien het verschil tussen stad en land en de buitengewoon hartelijke omgangsvormen. Hoeveel Nederlandse mannen gaan ’s morgens zwemmen met hun schoonvader en diens vrienden? En spreken in het bad over vrouwen?

De opvattingen zijn verbazingwekkend nuchter. Of zoals de straatverkoper van in schitterende geometrische patronen opgetaste granaatappels het formuleert: „Liefde is een mythe.”

Daar worden in Boer Zoekt Vrouw iets romantischer gedachten aan gewijd. Maar er wordt tussen de stadse huwelijkskandidaten en de trouwlustige agrariërs ook feitelijke informatie uitgewisseld. Zo wil Jan graag weten hoe het bij de vijf dames van zijn keuze met tatoeages zit. Drie hebben op dat gebied fors in de bus geblazen, vooral om akelige ervaringen uit het verleden beter af te kunnen sluiten. Een zegt zelfs een forse ‘vinex’ (een Engelse feniks) te dragen, „een vogel die uit as herrijst”. O. Goed, dat is toch iets anders dan zomaar je lijf volkalken, constateert Jan.

Geert (65) gaat nog een stapje verder in zijn factcheck. Hij vindt dat je ook een beetje aan de waar moet ruiken en voelen, dus steekt hij tijdens het mini-golfen soms zomaar even zijn neus in de nek van een van de dames.

De leukste vrouwen vind je overigens dit jaar bij Bertie, de boerin die een vrouw zoekt. Ze durft ze nauwelijks aan te spreken, want zoals ze het zelf formuleert „Ik kan niet versieren, heb ik nooit gekund. Dat is nu juist het probleem.” En Rosita, voor wie ze wel als een blok viel, blijkt plotseling een ander te hebben. „Ach ja, zo gaan die dingen”, weet Bertie. En ze heeft geen zin om er op aandrang van Yvon Jaspers een emotioneel drama van te maken.

Je moet die twee programma’s echt eens achter elkaar bekijken, en dan voor jezelf beslissen waar het beter toeven zou zijn: in de elegante wereld van dubbele moraal en sluiers of de horkerige van tatoeages en billenknijpers. Hoewel, die hebben ze in Teheran vast ook.