Eurosonic is etalage van nieuwe beloften

Jongerencentrum Vera, de bakermat van alles wat rockt in Groningen, trilde de derde dag van Eurosonic, vrijdagmiddag, op zijn grondvesten. In de volgepakte kelderbar deed de Belgische garageband Raketkanon die naam eer aan met donderend geraas. Daarboven draaide deejay De Rooie Neger zijn merkwaardige selectie, van smartlap tot Slayer. Ruimte om te dansen was er niet, maar alles vibreerde in dit warm kloppende hart van het Eurosonicfestival.

Eurosonic is in twintig jaar uitgegroeid tot een fenomeen dat de stad Groningen drie dagen in de ban houdt. Van het Je Suis Charlie-potlood geprojecteerd op de Martinitoren tot de sterrenhemel in het nieuwe podium Infoversum waarbij je in lighouding kon luisteren naar coole bands was het een popfestival met een eigen, Groningse identiteit. Stugge congresgangers kregen de heupen moeilijk in beweging bij de swingende muziek van de Engelse popgroep Gengahr. Maar het beheerste percussiesalvo met duozang van het Frans/Cubaanse Ibeyi werd de beloofde festivalfavoriet.

Debutant James Bay met zijn breedgerande hoed maakte meteen al zoveel indruk dat hij op heel veel festivals terug gaat komen. Precies daar draait het om op Eurosonic, de etalage van beloftes voor het nieuwe concertseizoen.

Kate Tempest deed haar naam eer aan met een stormachtig optreden waarbij de rapper, de stand-up comedian en de punkrocker in haar innemende verschijning om voorrang streden. Ze gaf een daverend optreden met een giftige injectie aan het eind, waar ze iedereen liet beloven dat het nu maar eens afgelopen moet zijn met al die hebzucht in de wereld. Zo werd Eurosonic behalve een ontmoetingsplek voor de muziekindustrie ook nog een festival met een geweten.