Opinie

Duizend stokslagen en de juiste prioriteiten

Ik geniet van schijnheiligheid, en ik heb me dus prima kunnen vermaken de laatste tijd. Al die voorvechters van de vrije pers voorop in de grote Je suis Charlie-demonstratie in Parijs die zodra ze weer thuis waren Charlie Hebdo verboden! Turkije was een aardig voorbeeld: premier Davutoglu naar Parijs, en toen hij terug was, hóp, elke verwijzing naar CH in de ban. In het land van de „vrijste pers”, zoals president Erdogan een week eerder zei. Of Egypte. President Sisi zei drie dagen na Parijs dat hij geen enkele buitenlandse publicatie in zijn land wil zien waarin religie wordt beledigd.

De Saoediërs hadden hun ambassadeur gestuurd, die op de vraag van een verslaggever geen commentaar wilde geven op de positie van het koninkrijk ten aanzien van de vrijheid van meningsuiting. Heel verstandig. Want zo’n beetje op datzelfde moment kreeg de blogger Raif Badawi de eerste vijftig van de duizend stokslagen waartoe hij is veroordeeld wegens belediging van de religie en nog wat ernstige misdrijven. Plus tien jaar gevangenis.

Badawi heeft gezegd dat hij voor secularisme is, en dat liberalisme „een schitterende leus” is. Dat is vloeken in de kerk (sorry, burgers van het land waar geen andere godsdiensten dan de sunnitische islam mogen worden beleden, zo zeggen wij dat nu eenmaal). Dit is Saoedi-Arabië, waar koningshuis en geestelijkheid elkaar sinds jaar en dag door dik en dun steunen. Bij de eerste stokslag ging gejuich op: het liberalisme heeft erg weinig aanhang in het koninkrijk.

Omdat op Twitter en in andere fora nogal luidruchtig is geprotesteerd tegen de stokslagen is de volgende serie uitgesteld. Ook de Saoedische autoriteiten houden niet van een slechte pers. De koning heeft vervolgens Badawi’s zaak alsnog aan het Hooggerechtshof voorgelegd. Maar ook al zou hij vrijkomen, bedenk dat er nog veel meer Badawi’s in de gevangenis zitten van wie u niet hoort en voor wie dus niet wordt gedemonstreerd.

Maar we hadden het over schijnheiligheid. Wat vindt de Nederlandse regering hier nu van? „Nederland keurt deze straf af”, meldde Den Haag een ruime week geleden. De Amerikaanse regering riep Riad op de straf in te trekken. Ik hoorde niet lang geleden dat westerse stille diplomatie best succes heeft. Een doorbraak was bijvoorbeeld dat diplomaten nu in de rechtszaal worden toegelaten.

Een kinderhand is gauw gevuld. Want heeft dit enig effect? Neem Badawi’s advocaat, Walid Abu al-Khair, wiens oorspronkelijke straf van tien jaar cel plus vijf jaar voorwaardelijk wegens opruiing van de publieke opinie en belediging van de rechterlijke macht zojuist tot de volle vijftien jaar is opgehoogd omdat hij geen berouw heeft getoond.

Maar Saoedi-Arabië blijft natuurlijk een belangrijke olieleverancier, een klant van de westerse wapenindustrie en onze gematigde bondgenoot in de strijd tegen de Islamitische Staat (die overigens een niet-erkend kind van de Saoediërs is). Er zijn nu eenmaal prioriteiten.