Christendom is niet per definitie vredelievender dan islam

Sebastien Valkenberg stelt de verhouding tussen religie en geweld op scherp (NRC, 13 januari). Terecht noemt hij hierbij ook het christendom. Ook christenen moeten zich beter op dit onderwerp bezinnen. De tegenstelling die sommige christenen maken tussen de geweldloze Jezus en de gewelddadige Mohammed is te simpel. Valkenberg heeft er namelijk gelijk in dat ook de bijbel talloze geweldsteksten kent.

Christelijke bezinning kan zich alleen maar richten op het evangelie, dat vertelt dat uitgerekend God zichzelf in Jezus liet terroriseren en afslachten. In dat licht kunnen christenen zich er niet vanaf maken met de gedachte dat zij geen terroristen zijn. Zij hebben zich wel iets anders af te vragen: namelijk of zij werkelijk zonder geweld of dwang zijn. Dat is helaas niet zo. Ik denk dan bijvoorbeeld aan de opluchting die bleek toen de wet op de smalende godslastering werd afgeschaft, ten gunste van de vrijheid van meningsuiting. Het debat daarover gaf blijk van een gevoel van bevrijding van een christelijk, wettelijk vastgelegd dwangmiddel.

De algemene oproep van CDA-leider Buma aan moslims dat zij afstand moeten nemen van het geweld van Parijs is dan ook verwerpelijk. Allereerst omzeil je daarmee het werkelijke gesprekspunt. Maar belangrijker is dat je zo opnieuw gaat dwingen. Ik wil de afgrijselijke gebeurtenissen in Parijs gebruiken om de religieuze dialoog met mijn moslimstadsgenoten te intensiveren. We hebben elkaar nodig. En we moeten eerlijk zijn.