Knielen

Van Rinus Israël wisten we dat hij een knie, een scheenbeen en een boos hoofd had. Dat volstond om jarenlang icoon van Feyenoord te zijn. Wie wat dieper in zijn metafysica of biologisch paspoort wou snijden, kreeg een linkse hoek, scheldkanonnade toe. Intimiteiten werden door de stoere mandekker niet gedeeld.

Où sont les neiges d’antan?

De Franse sportkrant L’Equipe publiceerde een röntgenfoto van het lichaam van Cristiano Ronaldo. Taille: 84 centimeter, borstomtrek: 109 centimeter, dijbeenomtrek 64 centimeter, lengte 1 meter 86, gewicht: 84 kilogram, vetpercentage 8 procent… and all that jazz. Jongen uit Madeira genadeloos uitgebeend. In andere bladen gaat het over de kleur van zijn ogen, de schoonheid van zijn gebronsde voorhoofd, zijn gedresseerde okselharen. Geknipte nagels als verzamelobject, ook dat.

Als het Rinus Israël was overkomen, was hij wel even langs geweest bij een aantal redacties tot die van Paris Match en Charlie Hebdo toe. De territoriumdrift van de ijzeren libero strekte zich uit tot zijn neushaartjes. Niets van wat hem fysiek bestorven was, wou hij prijsgeven aan de buitenwereld. Zijn gevoel voor intimiteit liet dat niet toe.

Voor de derde keer veroverde Cristiano Ronaldo deze week de Gouden Bal als beste speler van 2014. Dat heeft de wereld geweten. De lijfelijke wellust waarmee hij op het podium stond, was een cinematografische miniatuur, mét oerkreet. Uit al zijn poriën stroomde kamermuziek, fado en flamenco. Museumstuk. De Portugees was niet alleen de beste voetballer van de wereld, zoals hij daar in het hoge licht van Zürich uit zijn gebeitelde organen oprees, hij was ook nog bloedmooi. Atletische perfectie, koninklijke blik, gesoigneerde handen die niet op wandel gaan naar broekzakken of het heelal.

Ik weet dat in Nederland andere schoonheidscriteria gelden. Wij zijn meer van Jaap Stam en Arjen Robben. Ietwat verstedelijkte types wekken hier achterdocht. En ja, buiten het veld zijn Jaap en Arjen in al hun knoestigheid ook beeldschoon.

De zogenaamde ijdelheid van Cristiano staat warme volksliefde van de polder in de weg. Zijn pose als vleesgeworden krachthonk bij de cornervlag irriteert. Dat hij in een wedstrijd drie keer van kapsel verandert, wekt zelfs razernij. Zijn enkelvoudige glorie met hoog Tarzangehalte na een doelpunt, wordt door dorpsidioten weggehoond. Liever het volgevreten schouderophalen dat je vaak ziet op Nederlandse velden. Sprongetje, hand omhoog, vette grijns, daarmee houdt het geluk na een doelpunt hier op.

Het nivelleringsvirus dat in de samenleving zijn beste tijd heeft gehad, blijft in de eredivisie voortwoekeren. Waar is de absolute vedette bij Ajax of PSV? Toch zal de titel beslist worden door spelers die het dichtst Cristiano Ronaldo benaderen. In traptechniek, scoringsvermogen, zijn instinct van timing om ruimte af te dwingen. Depay en Schöne zijn bij vlagen een streling voor het oog, maar de efficiëntie en het artistieke meesterschap van de Portugees hebben ze niet.

De arbeidsdiscipline nog minder.

Ronaldo mag er dan soms bijlopen als een te gestileerd curiosum met dadaïstisch trekjes, aan de bal is hij alleen nog voetballer. Die sneller denkt dan anderen, een welhaast miraculeus ruimtegevoel heeft, in het bezit is van een geslepen kopbalhoofd en negen van de tien ballen tussen de palen schiet. Niemand in Nederland doet het hem na.

De Gouden Bal 2014 lag in de juiste handen.

Iemand die in één seizoen 56 keer scoort voor Real Madrid kan niet worden weggezet als een kerstbal van hem alleen. Zo’n klasbak heeft recht op enkelvoudig juichen.

Week na week zie ik in de voeten van CR7 de zee branden. In zijn grootse momenten neig ik naar knielen.