Klanken Kraftwerk dansen in Paradiso

Foto Robin Utrecht

Vier dagen was Paradiso deze week leeg en gesloten, zodat het technische team van Kraftwerk de zaal kon inrichten voor de achtdelige concertreeks die gisteravond van start ging. Acht ‘essentiële’ Kraftwerk-cd’s zullen er, tot en met aanstaande vrijdag, worden uitgevoerd. Dit ‘Catalogue 1-2-3-4-5-6-7-8’ stond afgelopen week in de Neue Nationalgalerie in Berlijn, en daarvoor onder meer in de Tate Modern in Londen, in MoMa in New York, in Sydney, Parijs en nu eindelijk in Amsterdam. Zo’n twee jaar hebben de voorbereidingen geduurd. Team Kraftwerk heeft een hoge standaard voor perfectie.

Maandenlang is er gemeten, aldus Paradiso-programmeur Ben Kamsma. Want eigenlijk was de zaal aan de kleine kant voor de apparatuur, techniek en 3D-accessoires van de Duitse elektronicapioniers. „Een technicus heeft centimeter voor centimeter het gebouw in kaart gebracht, om te weten wat er in kon.”

Meer wil Kamsma niet vertellen, om geen afbreuk te doen aan de ‘magie’ van de concerten. Behalve, zegt hij, dat het in de geschiedenis van Paradiso niet eerder is voorgekomen – de zaal volledig ontruimd van eigen geluid- en lichtapparatuur.

Kraftwerk bracht zelf enkele trucks vol projectietechniek, P.A, (public address, ofwel geluidsinstallatie) en naar verluidt zelfs een eigen podium vol snufjes, dat over het bestaande podium werd geplaatst.

En wat is de ‘magie van Kraftwerk’? Gisteravond was het zover, de reeks opende met Autobahn, uit 1974, waarmee de groep internationaal bekend werd. Het meegebrachte geluidsarsenaal deed zijn werk: de klanken dansten ongekend helder door de zaal, met vlezige ondertoon en sprankelend in het hoog.

Robot-catsuit

Veertig minuten slechts duurt Autobahn, en dat werd aangevuld tot een twee uur durend concert, met hoogtepunten uit de rest van het oeuvre, als The Model, Tour de France, Neon Lights en The Robots. Het publiek – met 3D-brillen – stond tegenover de vier mannen, ieder achter een eigen lessenaar met apparatuur, en gevieren voor een achtergronddoek waarop ieder nummer een eigen 3D-film kreeg. Het duurde even voordat het effect doordrong, maar plotseling leek je als toeschouwer deel uit te maken van de schone, lichte wereld van Kraftwerk. Samen met de vier in robot-catsuit geklede muzikanten zweefden de aanwezigen langs planeten en neonlichten, langs ruimtestations en vergezichten, aangedreven door de tikkende maar stuwende beats en ijle elektronica.

De links op het toneel opgestelde Ralf Hütter, het enige nog oorspronkelijke lid van de groep, zong met zijn licht onvaste stem over het verlangen naar een gewichtsloze toekomst en schone energie.

En verder vloog het moederschip, langs antennes en lichtmasten, langs industrie en Duitse dorpen. Pièce de résistance was meteen al het openingsnummer, het tot een kwartier teruggebrachte Autobahn (oorspronkelijk 23 minuten), dat het gevoel van autorijden in een languissant deuntje weet te vangen. Het 3D-effect was zo sterk dat de vier muzikanten midden op een autoweg leken te staan, terwijl links en rechts Volkswagens en Mercedessen om ze heen laveerden.