Grrr, wat ruikt die voetafdruk opwindend

Illustratie Irene Goede

Een ijsbeermannetje loopt in de lente over het ijs, vlak bij de Noordpool. Het is tijd om te paren. Maar waar hij ook kijkt: nergens een leuk ijsberenvrouwtje. En er is nog een probleem: hij wil liever niet een jaloerse andere ijsbeerheer tegenkomen, want dat wordt meestal vechten. Hij kijkt nog eens over de ijsvlakte. Leeg. Hoe gaat hij dat nou oplossen?

Dan ziet de ijsbeer pootsporen in het ijs. Hij ruikt eraan. Hij ruikt nog eens. Dan ademt hij de geur nog eens diep in, met zijn mond open en zijn tong naar buiten. Ja hoor. Dat zijn de sporen van een vrouwtjesijsbeer. En ze is klaar om kinderen te krijgen, dat ruikt hij. Hij hoeft alleen maar de pootsporen te volgen.

Het klinkt heel logisch dat ijsberen elkaar zo opzoeken. Maar toch hebben biologen het pas kort geleden ontdekt! Ze hadden ijsberen in het wild al wel eens uitgebreid aan ijsbeersporen zien ruiken. Dat wilden ze verder uitzoeken.

Aan de studie deden wel 123 ijsberen mee. 97 van die ijsberen leven in het wild, in het noordpoolgebied bij Alaska en Siberië. Biologen vingen de ijsberen even (dat is best een gevaarlijk karwei). Ze onderzochten van alles van de 97 beren, maar ze schraapten ook met een wattenstaafje wat voetengeur tussen de ijsberentenen uit. Of het lekker rook of vies, staat er niet bij.

De andere 26 ijsberen wonen in dierentuinen in Amerika. Die kregen een doosje met ijsbeervoetengeur in hun verblijf. De biologen stonden achter het hek naar die ijsberen te kijken... en toen zagen ze het. IJsbeermannetjes vinden voetengeur van vruchtbare vrouwtjesijsberen een stuk interessanter dan van andere ijsberen. Ze vonden het blijkbaar lekker! Je hoeft niet lang te denken: die voetengeur ruiken ijsberen in het wild vast ook.

Misschien ruiken ijsberen trouwens ook nog iets anders van elkaar: plas. Andere soorten beren vinden de geur van berenplas interessant, dus ijsberen misschien ook wel. Maar dat heeft nog niemand getest.