Welke films op het IFFR moet je zien? De filmredactie tipt

Het Schouwburgplein in Rotterdam met het logo van het IFFR.
Het Schouwburgplein in Rotterdam met het logo van het IFFR. ANP / Robin Utrecht

De kaartverkoop van het International Film Festival Rotterdam (IFFR) begint vanavond 20.00. Welke films moet je gaan zien? Tips van de filmredactie van NRC.

Het 44ste IFFR (de laatste van directeur Rutger Wolfson) begint volgende week woensdag 21 januari en duurt tot en met zondag 1 februari. De films zijn in verschillende bioscopen in de stad te zien, zoals in Lantaren Venster, Pathé de Schouwburg en het Nieuwe Luxor.

Charlie’s Country
De Australische regisseur Rolf de Heer overtuigt met het droevige verhaal van een oudere Aboriginal, die zich terugtrekt in de bush als de politie zijn traditionele speer confisceert.

The Tribe
Keihard, somber en eigenlijk ronduit deprimerend, maar razend knap gemaakt: sociaal drama uit Oekraïne over crimineel jongerennetwerk op doveninternaat, louter gesproken in gebarentaal.

A Girl Walks Home Alone at Night
Opmerkelijk debuut van de Iraans-Amerikaanse Ana Lily Amirpour. Eenzame vampier dwaalt door stadje in film die valt te omschrijven als ‘Iraanse vampier- spaghettiwestern’.

Jauja
Met Viggo Mortensen. Die dit beeldschone Patagonische sprookje een armeluisversie van Interstellar noemde: vader op zoek naar zijn dochter, met tijdreizende honden en tinnen soldaatjes.

Sam Klemke’s Time Machine
In 1977 stuurde NASA een Gouden Plaat over de mensheid de ruimte in. Sam Klemke legde vanaf dat jaar zijn leven vast op video. Een kosmische parallelgeschiedenis.

Goodnight Mommy
Virtuose sfeerhorror uit het onderdeel Really? Really, over het surreële. Tweeling denkt dat de vrouw die plastische chirurgie onderging hun moeder niet is.

Melody
Botte kapster wordt draagmoeder voor rijke dame die baarmoeder verloor aan kanker. Na chantage en wantrouwen sluipt er een moeder-dochterdynamiek in deze artistieke tranentrekker.

Loin des hommes
Viggo Mortensen als dorpsleraar in Algerijnse buddy movie anno 1958. Terwijl hij bevriend raakt met de dorpeling die hij naar de strop begeleidt, breekt de onafhankelijkheidsstrijd uit.

Fires on the Plain
Remake van klassieke Nobi uit 1959, waar Japanse troepen in de Filippijnen tot kannibalisme vervallen. Een panorama van geweld, waanzin en wanhoop van maestro Tsukamoto.

Girlhood
‘Raw girls’ zijn in: grof gebekt, uitdagend en gewelddadig. Zoals Marine die een meisjesbende overneemt. En dan? Sfeervol, intiem portret van weerbarstige meisjes in de banlieu.

En deze drie Nederlandse films mag je niet missen

Arthouse Atlantic
Regie: Jan-Willem van Ewijk. Met: Fettah Lamara, Thekla Reuten.

Filmredacteur Dana Linssen:

Van vliegtuigbouwkundige naar investeringsbankier naar filmmaker is misschien niet het meest voor de hand liggende carrièrepad. Daarom kun je regisseur Jan-Willem van Ewijk misschien ook maar beter gewoon surfer noemen. Want alleen iemand die zoveel weet van de zee en de golven kan een film maken als Atlantic, waarin een Marokkaanse surfer de tocht naar Europa waagt.

“Door de meanderende, Terence Malick-achtige montage met voice-over weet je nooit of de hoofdrolspeler nou onderweg is, nog moet vertrekken, gestrand is of weer teruggekeerd. Het is een film met onder- en bovenstromen, gevaarlijke muistromen en getijden. De hoofdrol is voor de Marokkaanse Fettah Lamara, een windsurfer die deels zichzelf speelt. Bij de wereldpremière in Toronto omschreef hij Atlantic als een avonturenfilm, een windsurffilm en een zoektocht naar de heilige graal. „Wat dat dan ook is: een beter leven in Europa, het recht op vrije doorgang, de liefde. De film heette eerst Land. Het is ook een ode aan de aarde, wat misschien vreemd klinkt uit de mond van een windsurfer.”

De draaiperiode was behoorlijk heftig: „We waren vaak dagen op zee. Soms werd zelfs ik zeeziek. Want de regisseur wilde ver uit de kust draaien. Het voelt alsof ik die tocht echt heb gemaakt.”

Drama Gluckauf
Regie: Remy van Heugten. Met: Bart Slegers, Vincent van der Valk, Johan Leysen, Joy Verberk.

Filmredacteur Peter de Bruijn:

Aan regisseur Remy van Heugten de schone taak om de vaderlandse eer hoog te houden tijdens de filmcompetitie om de Tiger Awards van IFFR. Weinig in het autobiografisch geïnspireerde Gluckauf doet denken aan zijn speelfilmdebuut Valentino, een komedie met Najib Amhali als een Marokkaan die zich uitgeeft voor Italiaan. Met zijn tweede speelfilm gooit hij het over een andere boeg en zocht hij het dichter bij huis, namelijk bij het natuurschoon en de sociale misère van Zuid-Limburg, de streek waar hij is opgegroeid.
Gluckauf – een traditionele mijnwerkersgroet – is geheel gesproken in Limburgs dialect en gaat over de moeizame relatie van gekwelde kruimelcrimineel Lei (sterke rol van Bart Slegers) en zijn volwassen zoon Jeffrey (Vincent van der Valk). De twee mannen hebben beiden het hart bepaald niet op de tong en bewegen ongemakkelijk om elkaar heen. Toch is duidelijk dat ze om elkaar geven. Lei hoopt dat zijn zoon een betere toekomst wacht dan hemzelf. Maar Jeffrey raakt als drugsdealer steeds meer verstrikt in de misdaad. Gluckauf is een zoekende film met veel genre-elementen. De acteurs blinken uit, vooral Bart Slegers, die een prachtige gekwelde mislukkeling neerzet.

Drama Tussen 10 en 12
Regie: Peter Hoogendoorn. Met: Ko Zandvliet, Raymond Thiry, Elise van ‘t Laar, Nasrdin Dchar.

Filmredacteur Coen van Zwol:

Peter Hoogendoorn had afgelopen herfst geen geluk in Venetië. Zijn speelfilmdebuut draaide dan wel in het prestigieuze Venice Days, tussen grootheden als Kim Ki-duk en Laurent Cantet. Maar hij kon pas diep in de nacht vragen uit het publiek beantwoorden, na een schier eindeloze prijsuitreiking met Italiaanse sterren.
Tussen 10 en 12 is Hoogendoorns bijna in real-time gefilmde verwerking van de dag in 2005 dat hij hoorde dat zijn zus was omgekomen bij een ongeluk in België. Hij maakte in 2009 indruk met de eveneens autobiografisch getinte afstudeerfilm Wes, waarin een jochie op voetbalkamp hoort dat zijn moeder is overleden. In Tussen 10 tot 12 bevestigt hij zijn talent voor extreem realisme. Hoogendoorns perfectionisme dreef zijn cast soms tot waanzin, zo bleek in Venetië. Het resultaat is wel dat alles levensecht voelt. De agent die na het slechte nieuws zijn collega toefluistert: „Deed ik het goed?” De lange stiltes in de patrouillewagen. Een familie in de eerste fase van de rouwverwerking. Het maakt Tussen 10 en 12 tot een sterk geobserveerde reconstructie, maar ook vermoeiend. De realiteit moet je niet overschatten.