Terug naar de eenvoud en het wordt nog beter

Foto Olivier Middendorp

IIn hartje Pijp opende ruim een jaar geleden het ambitieuze wijnrestaurant Barrique. Het zit er vaak vol, het is dus al ontdekt en dat heeft ongetwijfeld te maken met de prima locatie, de warme en informele sfeer en de goede menuprijs. Voor 42 euro eet je vijf gangen (34,- voor vier gangen), dat is een wekelijks wisselend verrassingsmenu van de chef, en er zijn een paar signature dishes als steak tartare, kreeftenbisque en steak frites. En er is wijn, véél wijn.

We gaan voor het volle pond en laten ons graag verrassen, alhoewel we stiekem de open keuken in gluren om te ontdekken wat we eten. Na het smakelijke aperitief, een glas Crémant de Bourgogne rosé – een blend van pinot noir en chardonnay – van Martine Huberdeau (6,20) en een witte Spaanse (Albarin, Pardevalles, Tierra de Léon 2013, 5,10), gaan we van start met zwaardvis met geroosterde pasta, krabmayonaise, Hollandse garnalen en aardpeer. Het lijkt heel wat, maar het valt vies tegen. De vis is wat aan de taaie en stugge kant, de aardpeer in bietensap heeft nauwelijks smaak, de subtiliteit van de Noordzeegarnalen valt weg in het geheel en er liggen wat verdwaalde peultjes – ongetwijfeld ingevlogen uit Afrika – die helemaal niet passen bij het gerecht op het bord. Dit is een geval van te veel smaken; het kan niet vaak genoeg gezegd worden: less is more.

De tweede gang, een soepje van pastinaak met sinaasappel en een schaafsel van koffiebonen, bevalt een stuk beter. De soep is romig, zalvend, en heeft een extra oppepper gekregen door de sinaasappel, die een tikkie te dominant is, maar een goede combinatie is het zeker. We worden al wat vrolijker en dat wordt nog beter als we een fles pinot noir, een Givry 1er Cru ‘Clos Charlé’ van Domaine Mouton uit 2011 (51,- ) laten openen. Een lekkere wijn, dieprood met veel fruit en op de goede (lees: koele) temperatuur geserveerd. Ze moeten hier natuurlijk ook wel een beetje van wijn weten, want ze noemen zich wijnbar en -restaurant. Bij wijn hoort water, er komt een fles op tafel die we later voor 3,50 euro op de rekening terug vinden, terwijl we toch echt om kraanwater hebben gevraagd. Da’s nou jammer!

Het hoofdgerecht is diamanthaas met pompoenpuree, geroosterde witlof, zilveruitjes en jus. Diamanthaas, de Antwerpse benaming voor jodenhaas, is vlees van de schouder van het rund, een veel gebruikt en betaalbaar alternatief voor peperdure ossenhaas. Het kan heel smaakvol en mals zijn, maar deze heeft niet veel karakter. Gelukkig trekken de puree, de witlof en de jus – die alle drie lekker hoog op smaak zijn– het gerecht weer vlot.

Dan gaan we aan de kaas en dat zijn er maar liefst tien. Tien kleine stukjes kaas, stuk voor stuk aardig, maar ook hier wreekt zich het aantal smaken op het bord. Nog maar eens een spreekwoord: overdaad schaadt. Wat is er eigenlijk mis met een simpele kaasplank met drie of vijf kazen? Uiteindelijk imponeer je niet met kwantiteit, maar met kwaliteit.

Ten slotte arriveert het dessert: het traditioneel Engelse nagerecht bread and butterpudding; deze versie komt met boerenjongensijs, appelcompote en geschaafde pistache. De smaken passen perfect bij elkaar, het is ronduit lekker, wel een beetje te zoet – een euvel dat we wel vaker tegenkomen in dessertland.

Barrique is zondermeer een sympathiek restaurant en een uitstekende plek om een avond uitgebreid te tafelen. De ruimte is prettig en daarbij is de bediening vriendelijk en professioneel – toch ook iets om trots op te zijn. De chef kan echt wel koken en heeft een royale dosis fantasie. De wijnkaart is prima en het is prettig dat veel van die wijnen ook nog per glas gaan. Tijdens deze avond loopt alles op rolletjes, het is een aangenaam warm bad.

Wat is het dan dat ik toch niet helemaal overtuigd ben? Ik mis karakter en eigenzinnigheid, Barrique is een regelrechte pleaser, maar onderscheidt zich te weinig. Misschien wil men te veel. Met minder, maar mooiere producten zou de chef mooiere gerechten kunnen maken en het restaurant naar een hoger plan kunnen tillen. Weg met het circus op het bord, terug naar de eenvoud. Nou, nog maar eens een spreekwoord: in de beperking toont zich de meester.